De Young Urban Creative is onder ons. Een yuccie is creatief, maar wel om zo een #lekkerleven te kunnen leiden.

‘Op familiefeestjes is het soms wel lastig joh,’ hoor ik het meisje zeggen. ‘Want ja, wat DOE ik nou eigenlijk?’ Begrijpend knikt haar tafelgenoot. ‘Ik heb dat ook hoor. Ik bedoel: ik doe natuurlijk super veel. Maar al die creatieve dingetjes, dat is soms wel lastig uit te leggen hè.’

Bedenk ik de anekdote ter plekke? Ja. Had ik het vanochtend in een willekeurige koffietent in Amsterdam-Oost kunnen opvangen? Waarschijnlijk ook wel, ja. Zonder dat we het wisten zijn we namelijk al enige tijd omringd door de yuccie. Voordat u begint te zuchten over wéér zo’n term: wacht even. Deze is misschien best geinig.

Hij komt overigens niet uit mijn eigen koker. Op website Mashable introduceerde journalist David Infante ‘m gister, om zich er meteen tot te bekennen. Het stuk gaat viral in mijn tijdlijn. ‘Haha, zo herkenbaar.’ Dat is namelijk typisch yuccie: een onbevredigbare drang tot cultural analysis van hun hele wereld, van de evolutie van het cappuchinoschuim tot een vergelijkende analyse van de regenjas.

Ja: ik ben een yuccie, schreef Infante: een Young Urban Creative. Onderdeel van de jonge klasse, opgegroeid in onbeperkte welvaart, alle kansen van de wereld, regelmatig verteld dat ze alles kunnen worden wat ze willen. En dat doen ze nu dan ook, door hun creativiteit zo goed mogelijk tot uiting en profijt te brengen. Met de nadruk op profijt. We mogen onze dromen niet alleen naleven: we moeten ze ook zoveel mogelijk te gelde maken. Niet alleen creatief zijn, daarmee ook wel een #lekkerleven kunnen leiden.

En de hipster dan, hoor ik u denken? Die is dood, beste lezer. Opgeslokt door de commercie waar hij zich jarenlang op zijn schapenboerderij tegen verzette. Yuccies zijn wat hipsters een yup zouden noemen. De yuccie verzet zich wel, maar liever met een geweldig businessplan om verantwoorde bamboefietsen te verkopen. Wat is er mis met geld verdienen door je talenten in te zetten?

Toen ik ooit stage liep in New York (in retrospectief waarschijnlijk mijn meest yuccie-achtige daad ooit) woonde ik samen met een ex-bankier die zijn dagen inmiddels vulde met het stoken van  whisky, om daar vervolgens verschillende soorten biologisch fruit aan toe te voegen. Infusionize, stond op het etiket van de flessen die hij verkocht. Daarnaast had hij ook een app om schakers met elkaar in contact te brengen, importeerde hij cold drip coffee machines en zo had hij nog een paar goudmijntjes. Al was het natuurlijk veel minder dan wat hij op Wall Street had binnengeharkt. Hij was de populairste jongen uit mijn omgeving.

Als je alles kan worden wat je wil, verandert de rol van status. Voor onze ultiem geprivilegieerde generatie is dat niet meer uitsluitend je banksaldo: het is de manier waarop je het geld verdient. Hoe creatiever hoe beter. Het liefst op meerdere vlakken tegelijk. Een literair tijdschrift. Een horecatentje met koffie en kunst. Een start-up met handgevouwen cactus-armbanden. Een bierfestival met zelfpluk-hoptuin.

Reuze leuke mensen hoor, die yuccies. Om twee uur ’s nachts op bierviltjes enthousiast een businessplan voor een nieuwe poëzie-app. Zo inspirerend. Maar wel met de middelen om rondjes speciaal bier te halen en de kater met een boerenkoolsmoothie en een pulled-pork sandwich te lijf te gaan.

Wat heerlijk, dat we er weer een definitie bij hebben. Ironie, trouwens ook zo’n ding van de yuccie.