<div class="lead">
Normaal dient de samenleving zich naar de wet te gedragen. Maar af en toe gedraagt de wet zich zogezegd naar ‘de bestaande praktijk’. Zo zit het althans volgens minister van Binnenlandse Zaken Plasterk met het boerkaverbod. Dat is ironisch, want in Frankrijk gaat de praktijk vervolgens weer een stuk verder dan de wet, aldus verschillende moslimorganisaties.
</div>
In 2011 werd in Frankrijk een algeheel boerkaverbod ingevoerd. Dat verbod kwam bovenop het in 2004 ingevoerde verbod op ‘gewone’, niet-gezichtsbedekkende ‘sluiers in het basis en voortgezet onderwijs&#8217;. Inmiddels is er in het land een luide roep dat verbod uit te breiden naar de universiteiten. De Franse minister van Emancipatie toonde zich daarvoor onlangs al een <a href="http://www.theguardian.com/world/2015/mar/05/france-womens-minister-appears-to-support-headscarves-ban-in-universities" target="_blank">voorstander</a>.
In aanloop naar zo’n mogelijk verbod, werden verschillende moslima’s met hoofddoek de afgelopen maanden bij colleges geweigerd. Ook in andere situaties, zoals bij het ophalen van de kinderen, worden hoofddoekdraagsters steeds vaker geweigerd. In The New York Times <a href="http://www.nytimes.com/2015/05/27/world/europe/muslim-frenchwomen-struggle-with-discrimination-as-bans-on-veils-expand.html?ref=world" target="_blank">beklagen</a> moslima’s zich deze week over de veranderende houding ten aanzien van sluiers. ‘The constant debates over veil laws have confused many people about what is illegal,’ aldus de vrouwen. 80 procent van de incidenten van islamofobie richt zich op vrouwen met een hoofddoek.
In de beoogde Nederlandse wet gaat het alleen om een verbod op boerka’s, nikabs, bivakmutsen en integraalhelmen in het onderwijs, de zorg, overheidsgebouwen en openbaar vervoer. Hoeveel integraalhelmen er hier gedragen worden is onbekend, over het aantal boerkadraagsters lopen de schattingen uiteen van 50 tot 400. Hoe vaak de afgelopen jaren een boete zou zijn uitgedeeld is onduidelijk. Niet vaak waarschijnlijk, want volgens Plasterk is het verbod dus een wettelijk verankering van wat in de samenleving al gebeurt.
In Frankrijk stijgt de onduidelijkheid over welke sluier waar en wanneer verboden is. De tegenstelling in de samenleving lijkt er alleen maar groter door te worden. Als er een bestaande praktijk zonder problemen is, moet Nederland zich toch eens goed afvragen waar halfslachtige, voor interpretatie vatbare wetgeving hier voor nodig is.