Weer veiligheidsexperts, terrorismedeskundigen en hoogleraren radicalisering. Weer de gesprekken die we al kennen, weer het bekende tegengeluid. Weer, weer, weer.

Wakker worden met een aanslag, het begint wrang genoeg te wennen. Ik schrik in ieder geval minder als ik bij mijn rondje nieuws vanaf mijn hoofdkussen lees dat het weer raak is. Het duurt even voordat mijn hersenen gewend zijn aan de ongelukkige woordencombinatie ‘Nice attack.’ Geen bommen of machinegeweren, maar een truck die twee kilometer door een massa mensen rijdt. Het treurige besef dat je met een beetje fantasie simpelweg een truck kan lenen, stelen of huren en die met een goeie trap op het pedaal kan transformeren in een massavernietigingswapen. Al fouilleer je iedereen op de wereld en zet je op iedere straathoek beveiligingspoortjes; als iemand slachtoffers wil maken, lukt dat.

De eerste uren nieuws vullen zich met feiten die naar buiten komen; de eerste ooggetuigenverslagen, nabestaanden filmpjes van omstanders, reacties van staatshoofden. En, oh ja, die eikels van IS die de aanslag trots opeisen, en het gejuich van hun gehersenspoelde aanhangers.

Over een paar uur komen ook weer de onvermijdelijke analyses. De feiten moeten namelijk geïnterpreteerd worden. We willen doorpraten over het gruwelijke dat is gebeurd. Veiligheidsexperts, terrorismedeskundigen en hoogleraren radicalisering worden uitgenodigd antwoord te geven op steeds weer dezelfde vragen. Is dit een Frans probleem? Moeten we in Nederland bang zijn? Had dit voorkomen kunnen worden? Is dit een nieuwe realiteit waarin we leven? Waar stopt dit? De antwoorden kan ik ook al uittekenen, want die zijn bij iedere aanslag hetzelfde.

En ook nu zal de hamvraag weer zijn: is het een moslim-probleem? Er zal een ge-deradicaliseerde moslim aanschuiven die vindt van wel, of juist absoluut van niet. Er zal een politicus aan het woord worden gelaten die, afhankelijk van kleur, hier ook een duidelijke mening over heeft. Columnisten zullen zich opwinden over het feit dat het een moslimprobleem wordt genoemd, of juist dat we nou moeten durven te benoemen dat het een moslimprobleem is. Ongetwijfeld zal er her en der het bekende tegengeluid worden gegeven dat ‘we nog nooit in zo’n veilige tijd hebben geleefd.’

Volgens mij heb ik het allemaal al gelezen inmiddels. En ik vraag me af of we het weer allemaal moeten herhalen. Maar vooral; door de feiten te analyseren, die analyses weer te interpreteren en daarover nog verder te discussiëren, vertienvoudigen we de hoeveelheid media-aandacht voor een terroristische aanslag. En dat is precies wat ‘ze’ willen (u merkt, ik brand me er niet aan, wie dat dan allemaal zijn). Met het uitzenden en verspreiden van hun propagandafilmpjes van onthoofdingen zijn de media om die reden ook vrij snel gestopt. Ik zeg absoluut niet dat we Nice moeten negeren, maar laten we bij de feiten blijven en niet doordraaien in analyses en interpretaties.

Al realiseer ik mij dat ik na het schrijven van dit stuk eigenlijk geen recht van spreken meer heb…