Waarom het met Hillary Clintons tweets nooit echt wil lukken

Hoeveel overleg, koers en strategie passen er in vijf minuten? Driehonderd seconden: zo weinig tijd zat er tussen een tweet van Donald Trump en de reactie van Hillary Clinton die de wereld gisteren even op z’n kop zette. Mocht u al enige maanden geleden gestopt zijn de twitterbeslommeringen van Trump te volgen – het is u vergeven. Zo ging het: Trump twitterde zijn zoveelste aan ‘Crooked Hillary’ gerichte belediging, Clinton reageerde slechts met de woorden ‘Delete Your Account’. Het internet ontplofte.

Die zin lijkt misschien triviaal, maar voor (Amerikaanse) Twitterati is ie bekend. Maakt iemand op Twitter een grap die doodslaat, dan reageer je met ‘Delete Your Account.’ Niet alleen sloeg Clinton dus even keihard terug, ze deed dat precies volgens de regels van Twitter, wist juist daardoor haar meest geretweete post ooit te behalen en wereldwijd de kranten te halen.

Of nou ja, zélf deed Clinton dat natuurlijk niet. Zoals bij elke presidentskandidaat is een flink team voor haar dag en nacht bezig alle mogelijke platformen bij te houden. ‘How long did it take your staff of 823 people to think that up,’ schimpte Trump al terug, en hoewel hij dat natuurlijk zelf had kunnen zien (5 minuten, Donald), was zijn boodschap duidelijk: Clinton’s reactie was bekokstoofd, slinks, niet authentiek, typisch voor het establishment, etc.

Die kritiek op haar socialemediapresentie krijgt Clinton al langer en als je er op let, zie je al snel waarom. Niet zelden komt Clinton in haar accounts over als een negentienjarige techsavvy bakvis. Op Instagram gooit ze scheutig met de emoji’s. Op Snapchat haakt ze handig in op de laatste trends. Op Twitter vroeg ze haar volgers eerder al hun gevoelens over hun studielening in drie emoji’s uit te drukken en stuurt ze regelmatig een gevat gifje.

Toen ze actrices uit de serie Broad City ontmoette gebruikte ze op Instagram zelfs de hashtag #yas: zo ongeveer het hoogtepunt van de moderne millennial-slang. Ze liet het zelfs op een T-shirt drukken dat je kunt kopen in haar online shop.

Clinton, kortom, gedraagt zich op internet nogal als een millennial, constateerde Slate-columnist Amanda Hess vorig jaar december al. Zelfs al is Clinton zelf misschien een humorloos en uncool persoon, ze weet de juiste mensen in te huren, constateerde Hess. Maar juist het geyas en ge-emoji werd door tegenstanders gebruikt om aan te tonen hoe inauthentiek Clinton eigenlijk is, aldus Hess. Niemand vindt haar écht leuk, en de neppe hipheid op social media komt juist daardoor nóg sneuer over. Bernie Sanders wordt daarentegen wel als authentiek gezien, met zijn eindeloze stroom bloedserieuze socialistische Twitter-posts:

Clinton leek zich de kritiek aangetrokken te hebben. Het afgelopen half jaar zagen we beduidend minder hipheid in haar posts. Tegelijkertijd leek Sanders naarmate zijn populariteit groeide de smaak juist te pakken te krijgen. Zijn imago van coole, ietwat wereldvreemde opa werd op Instagram en Snapchat de afgelopen maanden flink uitgebuit.

Het verschil is dat Sanders dat kan maken, en Clinton kennelijk niet. Een oudere vrouw die cool probeert te zijn: erger wordt het voor de publieke opinie haast niet, analyseerde Hess. Daar zit ongetwijfeld enig seksisme achter, maar ook speelt mee dat de ideeën van Sanders voor het jonge publiek dat hij bereikt veel authentieker overkomen. Ideologie en social media-strategie sluiten bij hem veel vloeiender aan dan bij Clinton, die sowieso als oud, belegen en gevestigd wordt gezien.

Bij Donald Trump zit die afstemming natuurlijk helemaal goed. Zijn politieke ideeën komen feitelijk overeen met zijn Twitter-feed. Zijn tweets en Instagram-posts zijn niet cool of hip, maar slechts grof en direct: precies wat Trump wil zijn. En of je dit nu een kwaliteit vindt of niet: hij lijkt ze bovendien zelf te bedenken en versturen. Tot nu toe heeft die strategie hem geen windeieren gelegd, maar het is de vraag of dat zo blijft nu hij voor de algehele verkiezing campagne moet gaan voeren. New York Times-journalist Farhad Manjoo schreef een paar weken geleden hoe Trumps volledig op Twitter gebaseerde strategie wel eens uitgewerkt zou kunnen zijn. Anders dan een kandidatuur bemachtigen, vereist een een presidentscampagne meer dan willekeurig woede schieten, schreef Manjoo. ‘Het vereist ook discrete, gepersonaliseerde berichten gericht op specifieke groepen kiezers en vrijwilligers, en juist daarvoor is Twitter bijzonder ongeschikt.’

Zien we vanaf nu een Twitter-oorlog tussen Clinton en Trump? Wie weet. Hoe geestig of vermoeiend dat ook zou zijn, cool worden ze allebei niet. Trump niet vanwege zijn beperkte strategische vermogen, Clinton juist vanwege te veel strategie. Bernie Sanders plaatste ondertussen weer een gebruikelijke inspirerende Instagram-foto en oogstte alom sympathie en bijval. Laat het voor hem een troost zijn: daarin wint hij nog altijd van beiden.