Verdorie, paus, waarom doe je dat nou?

Deze paus deugt, dachten we met z’n allen. Het blijft de paus, getogen, gevangen en gevestigd in een bastion van gedateerde normen en waarden, maar Franciscus leek op z’n minst ‘lekker bezig’.

Nog voor hij Amazing Grace had uitgezongen, liet de Paus zich op dag één van zijn bezoek aan Amerika stellig uit over klimaatverandering. ‘Het is niet de verantwoordelijkheid van volgende generaties’, zei hij, terwijl de wind met zijn sneeuwwitte mantel speelde. ‘En, Mr. President, ik vind het veelbelovend dat u investeert in het terugdringen van luchtvervuiling.’ Dat had Martin Luther King vast en zeker ook gevonden,  vond de paus.

Het was hem een eer, vervolgde hij, als zoon van een immigrant op bezoek te zijn in een land dat groot was geworden met en door immigranten. ‘Families als de mijne.’ Hij
riep Amerika op dit fundament niet te verdringen en te bouwen aan een ‘werkelijk tolerante maatschappij waarvan iedereen deel uit maakt.’ Iedereen, benadrukte Franciscus. ‘Elke vorm van onjuiste discriminatie moet worden afgewezen!’

De paus sprak traag en trefzeker, schreef The Guardian, en liet daarbij weinig ruimte over voor interpretatie. President Obama pinkte een traantje weg en doopte de toespraak een ‘wakkerschudmomentje’. De hashtag #lovelikefrancis ging als een tierelier.

Niet lang na zijn pleidooi voor ‘alomvattende tolerantie’ vond hij de tijd Kim Davis moed in te spreken. Davis is een weigerambtenaar – weigert homostellen te trouwen – en fanatiek voorvechter van religieuze vrijheid. Zij en haar man waren uitgenodigd op de Vaticaanse ambassade. ‘Ze spraken de paus een kwartiertje,’ zegt haar advocaat. ‘Franciscus hield haar hand vast toen ze hem vroeg voor haar te bidden.’ Dat zou-ie doen, zei de paus. Hij gaf haar een rozenkrans cadeau, en eentje voor haar man. ‘Hij bedankte Davis voor haar moed en haar wilskracht en zei haar dat ze vol moest houden.’

Verdorie, Franciscus.

In het vliegtuig vroeg een journalist de paus om opheldering. ‘Het is lastig om een balans te vinden tussen de rechten van de een en die van een ander’, zei de Paus. Daar liet hij het bij. ‘Ach,’ verzuchtte Davis’ advocaat. ‘Toen kon hij natuurlijk al niet meer om de afspraak met mijn cliënt heen.’

Nu is hij weer thuis, zonder enige smet op zijn habijt te zijn opgelopen. Terug in het fort vol vooroordelen.

Het viel rauw op ons dak. We weten het wel: de paus blijft drager en vertegenwoordiger van een dogmatisch instituut. Hij zoekt naar vernieuwing binnen bestaande kaders.

Uiteindelijk moet de paus roomser zijn dan de paus.