De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: Koningin Wilhemina zat aan de meth. Dat verklaart haar vreemde gedrag en grillige regeerstijl. (En Trump dan?)

Het is de tweede naam van mijn zusje, Wilhelmina. Ze heet naar mijn oma, Miep, en ze vindt het vreselijk. Je kunt er geen grens mee over, zegt ze. ‘Will-hell-mine-ah’ in het Engels, ‘Wiel-el-mina’ in het Frans. Bovendien: het is me het voorbeeld wel, met haar dertien in een dozijn-verschijning, het gearrangeerde huwelijk met haar achterneef, haar vertrek naar Londen en roddel na roddel na roddel. Dan nog liever Christina.

Tijdens de oorlogsjaren was ze praktisch onhandelbaar. Er was niet mee te werken, volgens haar ministers: haar regeerstijl was ‘grillig’, aan haar beleid was geen touw vast te knopen en bij elke publieke vertoning keken ze toe met samengeknepen billen.

De ministerraad vroeg zich af of hare majesteit wel normaal was.

Een Vandaag deed het kwartje vallen. Ze zat aan de ‘medicijnen’, verklaarde rechtshistoricus Marcel Verburg. Aan pervetine, dat vermoeidheid tegen zou gaan. Het effect is vergelijkbaar met dat van speed, maar dan drie treedjes intenser: je bent hyper-alert, je vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon, je hebt energie voor twee, praat de oren van ieders hoofd, eet weinig maar geniet van een aanhoudend gevoel van euforie. Tegenwoordig noemen we het spul ook wel crystal meth. En met de kennis van vandaag noemen we ‘niet mee te werken’ ook wel ‘helemaal wap.’

‘Ik kwam op het idee om dat verband wel te leggen toen ik las welke vreemde beslissingen ze nam waarna de ministerraad zich afvroeg of hare majesteit wel normaal was’, zegt Verburg. Onder invloed van pervetine trok Wilhemina de macht gretig naar zich toe en de politieke gevolgen van de vreemde beslissingen die ze maakte tijdens de oorlog liegen er niet om.

Het is een lekker verhaal, over ‘Weird Willy’. Jammer genoeg komen we moeilijk meer te weten: het antwoord op de vraag waarom ze pervetine bleef gebruiken staat vast in het archief van het Koninklijk Huis. En verder dan 1934 mogen we daar niet in bladeren. Alleen Willem-Alexander kan ons toegang geven tot de bladzijden van belang.

Dat zou-ie moeten doen, als je het mij vraagt. De omschrijving van het abnormale gedrag van Wilhelmina lijkt op meerdere figuren van toepassing.

Trump. Niet mee te werken, zeggen meer en meer partijgenoten. Helemaal wap. Elke vorm van kritiek lijkt op het af te ketsen als een squash serve. Onvermoeibaar blijft hij geloven in zijn eigen gelijk. ‘Don’t talk. Please, be quiet,’ liet hij zijn ontevreden partijgenoten weten. ‘Just be quiet, to the leaders, because they have to get tougher, they have to get sharper, they have to get smarter, and we have to have our Republicans either stick together or let me just do it by myself.’ In zijn euforie beweerde de beste man gisteren zelfs dat zelfs de cijfers hem voor het lapje houden. ‘We’re doing very well. Watch what the end result is. And when you look at the phony poll numbers that I’m seeing – take a look at the poll numbers… I tell you, people are tired, they have to have strength. They have to have intelligence.’

Meth, ik zeg het je. Goddank, want met een tikkeltje geluk en de harde hand van derden kickt-ie er van af.