Overal groeit het aandeel van vrouwen. Behalve op televisie. Rara: hoe kan dat?

Ah, er verschijnen nog steeds te weinig vrouwen op de publieke omroep? Steeds minder zelfs? Ik zou het niet weten. Een tv heb ik al zo’n drie jaar niet meer. Dat klinkt waarschijnlijk snobistisch. Misschien moet ik hierbij vermelden dat ik mijn tijd niet slechts besteed aan het herlezen van Dostojewski. Wellicht is dit nieuws, maar voor vermaak of het laatste nieuws ben je tegenwoordig niet meer alleen op de beeldbuis aangewezen.

De enige zonder televisie ben ik in mijn omgeving dan ook allerminst. Sowieso schijnt de jongere generatie steeds minder tv te kijken. Dat wil zeggen: het traditionele tv-kijken. Op laptop, telefoon of iPad wordt er volop gestreamd. Inderdaad: ook traditionele tv-programma’s. Evenals series, YouTube-vlogs, niche-talkshows of podcasts. Het summum van de public sphere is allang niet meer de talkshow. Voor opinievorming zijn bovendien sociale media veel belangrijker geworden dan menig tv-programma. Het avondlang afwachten wat zenders voorschotelen, daar passen jongeren voor.

Maar kennelijk zitten er in dat aanbod nog steeds te weinig of zelfs steeds minder vrouwen. En dat is ergerlijk, maar het is bovenal erg dom. In plaats van misogynie, toont het namelijk vooral hoe weinig programmamakers openstaan voor vernieuwing. Terwijl het aanbod op internet juist gigantisch is geworden.  Als je zelf kunt kiezen welke opiniemakers, komieken of kunstenaars je volgt, waarom zou je dan nog maar een keer bekijken wat de vriendenclub van Matthijs van Nieuwkerk er eigenlijk van vindt? Uit de deze week gepresenteerde cijfers blijkt dan ook dat het zenderbereik onder de groep 20- tot 34jarigen nog verder is afgenomen.

Het probleem is niet zozeer dat redacties niet kiezen voor vrouwen. Het probleem is dat ze blijven kiezen voor dezelfde koppen. In plaats van om hun expertise worden gasten bovenal uitgenodigd om hun bekende gezicht. Of om de gave in oneliners te kunnen praten. En als dat de belangrijkste criteria zijn: dan blijft de publieke omroep een lelieblanke, bovenal mannelijke club.

In het onderwijs hebben meisjes jongens ingehaald. Een op de vijf vrouwen is kostwinner en onder de 35 verdienen vrouwen gemiddeld zelfs al meer dan mannen. Het gaat langzaam, maar het aandeel vrouwen in de top van de samenleving groeit wel degelijk.

Op de publieke tv-zenders daalt hun aandeel ondertussen. Een mooiere illustratie van hoe achterhaald dat tv-aanbod inmiddels is krijg je haast niet.