De hoofdpersoon van uw eerste boek is een vrouw met een zeldzame aandoening.

‘Ik bedacht het verhaal nadat ik las over een man die in 1953 was geopereerd aan epilepsie. De operatie mislukte en daarna kon hij geen nieuwe herinneringen meer vormen. Hij leefde voortdurend in het verleden.Hoe zou het voelen om in de spiegel te kijken,een jong mens te verwachten maar een oudje te zien, vroeg ik me af. Plotseling zag ik Christine voor me, mijn hoofdpersoon.’

Hoe heeft u zich ingeleefd?

‘Steeds als Christine wakker wordt, is ze het grootste deel van haar geheugen kwijt. Ik heb die aandoening niet en ben geen vrouw, maar Voor ik ga slapen gaat óók over ouder worden. Toen het idee voor het verhaal ontstond, werd ik bijna veertig en worstelde ik met mijn leeftijd. Sommige mensen kopen dan een gitaar of hebben een affaire, ik dacht na over leeftijd en herinneringen en ging schrijven. Op mijn zeventiende ging ik naar bed met het idee dat ik met Brad Pitt zou trouwen. We hebben allemaal dromen die niet uitkomen, en dat is best confronterend. Christine ervaart dat in extreme mate.’

Tot dusver verscheen uw boek in dertig landen. Hoe verklaart u dat succes?

‘Ik vond het onderwerp interessant, de reacties van mijn docent en medestudenten (Watson volgde een schrijfopleiding van een halfjaar, KB) waren positief en ik was door een literair agent benaderd, maar ik was nog steeds onzeker over de toekomst. Vierentwintig uur nadat mijn agent het manuscript naar uitgeverijen had opgestuurd, raakte alles in een stroomversnelling. Een grote uitgever wilde het hebben en een maand lang gebeurde er elke minuut iets nieuws of iets spannends. Dat mijn boek zelfs over de grens wordt gelezen, dat ik hier nu zit, in Nederland, is nauwelijks te bevatten. Misschien is het het onderwerp, misschien is het de kwaliteit, maar waarschijnlijk is het ook veel mazzel.’

Op welke manier heeft het succes van Voor ik ga slapen uw leven veranderd?

‘Ik heb heel lang als verpleegkundige in Londen gewerkt en deed schrijven er een beetje naast. Op een dag besloot ik dat ik alleen maar écht gelukkig zou worden als ik meer tijd in het schrijven zou investeren. Ik ben parttime gaan werken en begon met een schrijfcursus. Nu ben ik echt gelukkig.’