Het gesprek van de dag volgens de redactie. Met vandaag: een vervreemdend volksfeest in Brazilië en stevige taal kost harde centen.

De vergadering duurde veertig uur, maar nu lijkt het laatste uur van president Dilma Roussef dan toch echt geslagen te hebben. Het parlement stemde vóór een afzettingsprocedure. Als een surrealistische marathonsessie, omschrijft De Volkskrant de vertoning. En ook van een WK-finale had het spektakel dat zich in het parlementsgebouw afspeelde wel wat weg. Compleet met keiharde tackles en schwalbes, het volledige land dat op reusachtige schermen mee kijkt en een volksfeest na afloop. Maar wie de wedstrijd gewonnen heeft is eigenlijk nog altijd volstrekt onduidelijk.

https://www.youtube.com/watch?v=yjV0vdz2ZGQ

Misselijkmakend, noemt de NRC-correspondent het. Met veel gevoel voor dramatiek schreeuwden de parlementsleden over het vaderland, plicht en eerlijkheid, terwijl meer dan de helft zelf ook van corruptie wordt verdacht. Een echt carnavalsfeestje dus, waarbij niets is wat het lijkt. Roussef ging nét te ver. Ze leende geld van staatsbanken om tekorten te verdoezelen, en won zo onder valse voorwendselen de presidentsverkiezingen in 2014. Matchfixing voor gevorderden.Het geld ging vóór de resultaten uit. Eerst de cijfers, toen pas de effecten. Grote woorden die niet gehinderd werden door de realiteit.

Op de basisschool stond vroeger een porseleinen clowntje. Rode grimas, groene ogen, oranje haar. Tot groep acht waren nachtmerries gegarandeerd. Maar beangstigender nog dan die clown was waar hij voor stond. Schelden doen wij hier niet, had de directeur gezegd. Een kwartje per schimp. Een gulden voor als je het héél bont had gemaakt.

Kijk, zo leerde je dat. Stevige taal kost harde centen. Vandaag openen het AD en de regiokranten met het bericht dat verdachten steeds vaker onterecht worden opgesloten, waardoor steeds meer mensen recht hebben op een schadevergoeding. In 2015 kostte ons dat maar liefst 28 miljoen, vier keer zoveel als tien jaar geleden. Voor harde retoriek moet je nou eenmaal geld neerleggen. Alsof elke keer dat iemand met krasse stem ‘straffen!!’ riep, er een miljoen in het potje bij ging.

Put your money where your mouth is, noemen de Engelsen het. Als je grote woorden gebruikt moet je ook je portemonnee trekken. Schouder aan schouder, zei de regering. En ook: draagvlak, integratie en participatie. Maar vandaag sturen de vier grote gemeentes een brandbrief naar het kabinet. Want de woorden kwamen sneller dan het geld, en zonder euro’s kan de opvang niet worden uitgebreid. Dan belandden vluchtelingen in de bijstand en is er geen zicht op passend onderwijs, taalcursussen en arbeidsbegeleiding.

Een uitkering, die kost trouwens ook geld. Maar misschien heeft ook dit iets te maken met grote woorden, ditmaal van Halbe Zijlstra. Hij zei het in oktober al: vluchtelingen zijn een aanslag op onze verzorgingsstaat. Binnen afzienbare tijd zou zijn voorspelling alsnog wel eens uit kunnen komen.