Praat over je seksleven, ook met Jan Roos

De ex van J. Roos

Dank u voor het meedenken omtrent mijn schuldgevoelens over de verbroken relatie met de heer J. Roos. Inmiddels liet hij weten niet in te gaan op uw therapiesessievoorstel, voorts zei hij u een enorme paardenlul te vinden, daarna volgde ‘amor mundi in je broekje trouwens’ en daarna ‘en je was vijftien’. Dit laatste is waar. Weet u, ik heb hier eigenlijk zoveel vragen over, waar moet ik beginnen? Misschien bij de meest hardnekkige. Wat doen we met/aan seksuele agressie? Voorts vroeg ik me af of er in uw ogen zoiets bestaat als collectieve verantwoordelijkheid. Het verongelijkte, waar de stem van de heer Roos een uitwas van lijkt, het lijkt iets dat wij samen laten voortbestaan. Wat doen we met/aan het verongelijkte? Waarin zijn we zo bedrogen uitgekomen?
Dat de heer Roos mij een paardenlul vindt, lijkt me het zoveelste bewijs dat hij erotische fantasieën over mij heeft die hij zichzelf niet durft toe te staan. Als ik iets aan de beweging kan doen waarvan de heren Roos en Baudet voormannen zijn door met de heer Roos naar bed te gaan, zou ik dat overigens gaarne doen. Heeft de heer Roos u verkracht? Of denkt u dat ‘amor mundi in je broekje’ een verkrachtingsfantasie van de heer Roos is?

Er is moed en wijsheid nodig om aan de verongelijkte levenshouding te ontsnappen. Als het zou helpen, zou ik zeggen: geef de heren Roos en Baudet een Librisprijs, al was het maar voor het feit dat ze nog nooit een roman hebben geschreven (ik twijfel nu, heeft de heer Baudet niet toch een roman geschreven? Goed, die is dan zo onopgemerkt gebleven dat hij daarvoor toch een prijs verdient) maar ik vrees dat het bij deze heren nooit genoeg zal zijn. Hoeveel prijzen ze ook krijgen, de verongelijktheid zal voortleven en de burgers die zij aan zich binden, zijn doorgaans ook burgers die niets kunnen behalve verongelijkt zijn.

Ik vrees dat seksuele agressie een bij uitstek mannelijk fenomeen is. Minder drank zal helpen. Een beter ontwikkeld schaamtegevoel. Maar als wij moeten kiezen tussen preventieve moord op jonge mannen en het laten voortbestaan van seksuele agressie, denk ik toch dat wij het voortbestaan van enige seksuele agressie moeten accepteren. (Erger is het seksisme van de zogenaamd beschaafde man, maar ik geloof dat de nieuwe generatie beschaafde mannen een beter besef heeft van schaamte, of misschien moet ik zeggen: zich bewuster is van de eigen angst voor de vrouw.) Er bestaat collectieve verantwoordelijkheid, maar we moeten die niet overdrijven.

Rare moeders

Hoewel ik Moedervlekken nog niet heb gelezen, verrast u mij met uw openhartigheid over een nogal liefdeloze jeugd. Verrassing omdat ik geen andere schrijvers ken (wellicht gemist) die dit aandurfden. Zelf had ik ook een ‘rare’ moeder, maar ik praat hierover alleen met mijn partner. Schaamte veroorzaakt grenzen in mededeelzaamheid. Ik heb hierover twee vragen. De eerste is waarom u wél mededeelzaam bent. De tweede: vindt u het belangrijk dat ouders hun jonge kinderen knuffelen? – Adriaan Douwes
Mijn jeugd was geenszins liefdeloos en waarom zou ik niet mededeelzaam zijn over mijn ouders? Ik ben vanaf mijn debuut Blauwe maandagen betrekkelijk mededeelzaam geweest.

Ja, ouders moeten jonge kinderen knuffelen en kinderen doen er goed aan oude ouders te knuffelen.

Seksleven op straat

Ik ben bang dat mijn vrouw met haar vriendinnen indiscreet is en over seks praat. Soms denk ik het al af te lezen aan de manier waarop ze naar me kijken. Denkt u dat ik paranoïde ben? – Anoniem
Meent u de bekende combinatie van medelijden en verachting in de blikken van de vriendinnen van uw vrouw te zien? De therapeut zou zeggen: dat is projectie. De Mensendokter zegt: u hebt gelijk.

Vermoedelijk is uw vrouw ontevreden over de seks met u of u bent ontevreden over uw seksleven of u bent bang dat uw vrouw ontevreden is over het seksleven.
Spreek eens discreet af met de vriendinnen van uw vrouw en hoor hen uit. Op charmante wijze uiteraard.