Pop

DE JEUGD VAN TEGENWOORDIG – Van mezelf mag ik op deze plek één volstrekt belachelijke uitspraak per maand doen. Misschien ligt de frequentie wel veel hoger, maar daar ben ik me dan niet van bewust. De volstrekt belachelijke uitspraak van de maand april is deze: De Jeugd Van Tegenwoordig zijn de Nederbeatles van de eenentwintigste eeuw.

Redenen zijn er volop, we noemen er hier drie. Eén: een alsmaar uitdijend muzikaal spectrum (ervan uitgaand dat de gitaar zó vorige eeuw is). Twee: een bereik van vier tot vierentachtig. Daar zijn spelletjesfabrikanten vast jaloers op. Drie: hits. En niet zo maar hits. Hits waarover je het de volgende dag op kantoor hebt. Dit weerbarstige gezelschap dat rapt, grapt, praatzingt en zijdelings ook nog eens het verkondigen van nonsens op een elektronische beat tot kunst heeft verheven, is een bovengronds fenomeen.

Met de ‘Nederbeatles’ heb je ook meteen een alternatief beoordelingssysteem in handen. In plaats van cijfers of sterren kunnen we beter een John, Paul, George of Ringo uitdelen aan De Jeugd en al haar afsplitsingen. ‘Watskeburt’ is bijvoorbeeld een klassieker, vintage Paul en John samen. Maar ‘Konijntje’, van onder andere Willie Wartaal, is toch eerder John zonder Paul. Of Paul zonder John. Lief, aanstekelijk – maar de bite ontbreekt.

le le – Waar staat Le Le dan? Le Le is het samenwerkingscomplot van vermaard vormgever Piet Parra, producer Rimer Londen en vocalist Serge Faberyayo – tevens bekend als Fabergé en ook lid van De Jeugd. Aan de hand van de vooruitgesnelde single ‘Skinny Jeans’, nu gratis te downloaden op de MySpace-pagina van Le Le, ben je geneigd te denken: George. Maar op basis van het debuut, dat Flage als titel heeft meegekregen, wordt het toch een Ringo. Toegegeven: zelfs als het eigenlijk niet kán – met een iPod op in een volle trein bijvoorbeeld – barst je minstens een keer of dertig in lachen uit om de vijftien liedjes, zogenaamd geil voorgedragen in West-Europees koeterwaals en getoonzet op een quasihippe housebeat. De parodie op de leegheid van de modieuze wereld is briljant, daar niet van. Het grootste probleem van Flage is dat een parodie op leegheid weinig anders kan zijn dan zelf leeg en eendimensionaal. Dat wreekt zich op den duur.

Het wordt tijd dat de Nederbeatles van de eenentwintigste eeuw weer eens sámen een plaat maken. Eind van deze maand schijnt het al zo ver te zijn. Het kleinood gaat De Machine heten. De muziek? Heel housy, fluistert men.

r.e.m. – In afwachting van dat glorieuze moment krijgen we de ene terugkeer na de andere te verstouwen. R.E.M. bestaat weer dankzij Accelerate, een pittige rockplaat die vooral vanwege het volume doet terugdenken aan Monster. Niet dat dat zo’n goede cd was, maar in elk geval zit die nog in onze eigen harde schijf. Dat kun je van hun vorige, Around The Sun, en die volstrekt overbodige live-cd niet zeggen. Toch is dit R.E.M. een andere dan die van vroeger, ook al klinken de nummers als toen. Vroeger was elke R.E.M. een geheimzinnige puzzel. Weken kon je kauwen op de teksten van Michael Stipe. Ook muzikaal lieten de nummers zich lastig ontrafelen. Beetje bij beetje lukte het op den duur toch. Accelerate is een uitzonderlijk prettige cd, maar de behoefte tot doorgronden ontbreekt. Deze muziek is als een haardvuur dat brandt. Daar zit je voor en geniet je van.