De gesprekken van vandaag volgens de redactie. De tandarts is toe aan een richtlijn, en ook de Sinterklaasviering krijgt wel degelijk een nieuwe vorm. Verandering kan even duren, maar dan heb je ook wat.

Je kent het vast wel: een winterse ochtend, zo koud dat je adem vermomd als damp je mond verlaat. Het is vroeg, nog voor achten, maar je fietst al haastig door de stad. Twee weken eerder was je al bij de tandarts, die zijn mondkapje verwijderde, ernstig keek en zei: ‘Maak maar even een vervolgafspraak. Liefst voor volgende week. Zo snel mogelijk, in ieder geval.’

Zoiets klinkt prangend, een beetje eng zelfs, maar in de praktijk kan het triviaal zijn: voor welke behandelingen tandartsen toepassen bestaan namelijk geen voorschriften. Een concurrent twee kilometer verderop zou je dus iets totaal anders kunnen aanbieden, of je onverrichter zaken naar huis sturen.

Hierdoor ontstaan grote verschillen tussen praktijken, stond al in een rapport uit 2012. Om ervoor te zorgen dat bezoekers niet worden blootgesteld aan complete willekeur of misbruik, werd een stichting uit de grond gestampt, KiMo genaamd. Het doel: richtlijnen voor behandelingen.

Dat gaat waarschijnlijk niet bereikt worden, omdat beroepsorganisaties KNMT en ANT zich uit KiMo hebben teruggetrokken. Zij vonden dat hun leden onvoldoende inspraak hadden in de op te stellen richtlijnen. De tandartsen die altijd al over het hoe, wat en waarom van een behandeling beslisten, wilden dit in de toekomst dus precies zo blijven doen. Het noopte Albert Feilzer, decaan van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam in NRC tot deze treffende vergelijking: ‘Alsof chirurgen stemmen voor een richtlijn waarin opereren de voorkeur krijgt, terwijl uit onderzoek blijkt dat behandeling met antibiotica beter is.’

Natuurlijk zijn tandartsen doorgaans keurige vaklieden die je geen vier kronen door de strot duwen om hun eigen aanbouw te bekostigen, maar er moet wel iets veranderen. Daarover zijn alle betrokkenen het inmiddels wel eens. Volgende week komt het KNMT bijeen om zich over de situatie te buigen. Een echt eenduidige richtlijn lijkt nodig, maar voorlopig duurt het gesteggel dus nog even voort.

Dat langdurig overleg wel degelijk tot verandering kunnen leiden, bleek vorig jaar in Amsterdam, toen de Zwarte Piet-discussie weer oplaaide. Achter gesloten deuren kwamen Quinsy Gario en diens gelijkgestemden bijeen met burgemeester Eberhard van der Laan, vertegenwoordigers van het Intochtcomité en Paul Römer. Er werd gepraat, gediscussieerd en gesoebat, met een uiteindelijk resultaat dat langzamerhand tot een nieuwe collega van de goede Sint moest leiden. Een traditie draai je niet in één keer de nek om, zo luidde de consensus, zoiets kan beter geleidelijk veranderen. Een fraaie reconstructie van hoe Piet van kleur verschoot, lees je elders op onze site.

Inmiddels zijn we een jaar verder, en zie hier: uit een onderzoek van de Volkskrant blijkt dat het Sinterklaasfeest ook daadwerkelijk is veranderd. De contouren van een nieuwe richtlijn worden zichtbaar: hoewel zwart elders in het land onveranderd populair blijft, verschuift in grote steden de norm langzamerhand naar Roet- of Kleurenpiet.

Babystapjes, maar we komen er wel.