Het getal klinkt zo willekeurig als maar kan: 4,35. Het is het percentage bootvluchtelingen Nederland moet gaan opvangen, volgens het nieuwe plan van de Europese Unie. In de verschillende landen werd vandaag van verheugd tot verontwaardigd gereageerd. Maar zelfs voor Duitsland, een van de felste bepleiters van de quota, zal het plan maar weinig uitmaken.

Overigens kwam Duitsland zelf op 18,4 procent. Jarenlang is over de verdeelsleutel gebakkeleid en nu lijkt er eindelijk een voorlopig voorstel te zijn. Deze week werden de percentages bekend. Niet alleen de grootte van een land of het aantal inwoners speelde daarbij een rol: ook economische draagkracht en het werkeloosheidscijfer zijn meegenomen. Volgens die magische formule is Nederland dus uitgekomen op 4,35. Frankrijk op 14,1, Italië op 11,8 procent.

Uiteraard is nog voor er ook maar één percentage in vliegtickets is omgezet de beer al los. Gesterkt door de recente verkiezingswinst was de Britse minister van Binnenlandse Zaken Theresa May vandaag meteen glashelder: Engeland doet niet mee. In Duitsland hoopt men tegelijkertijd eindelijk op een eerlijker verdeling. 172.945 vluchtelingen vroegen vorig jaar asiel aan in Duitsland, waarmee het land veruit het grootste aantal kreeg. ‘Unser Boot ist voller,’ schreef Der Spiegel vandaag.

Een rechtvaardige verdeling, daar hopen de Duitsers met de nieuwe quota op. Maar of het in de praktijk ook veel invloed zal hebben op de asielaanvragen in het land is maar zeer de vraag. Zelfs wanneer Groot-Brittannië en Ierland akkoord gaan, wat maar zeer de vraag is, zal men het voor interpretatie vatbare begrip ‘noodsituatie’ waarschijnlijk zo nauw mogelijk definiëren. Wanneer is de nood voldoende aan de man, om mensen volgens een verdeelsleutel te gaan verdelen?

Naast nood-  moet het bovendien ook om bootvluchtelingen gaan. En de grootste groep valt in Duitsland daarom helemaal niet onder de nieuwe plannen . De herkomst van de helft van de asielaanvragers ligt op de Balkan: in Kosovo, Bosnië of Albanië. Puur om economische redenen afgereisd naar het westen, maar zonder enig uitzicht op een verblijfsvergunning. Met die groep zitten zowel Duitsland als ook Zweden flink in hun maag. En op solidariteit van andere EU-landen hoeven ze wat dat betreft al helemaal niet te rekenen.