De hacks van Ashley Madison en Planned Parenthood laten zien: de moraal van de hackers is een stuk diverser geworden.

Vreemdgaan is stout. En mannen die hun vrouw bedriegen verdienen het om, al dan niet met hun edele delen, aan te schandpaal te worden gespijkerd. Dat is in het kort de reacties die de recente hack van vreemdgangerssite Ashley Madison op internet zoal opriep.

Bij die hack werden de persoonlijke gegevens van 37 miljoen gebruikers buit gemaakt. Motief was de 19 dollar die het bedrijf rekende voor gebruikers die zichzelf verwijderd wilden hebben. Kun je niet maken, vonden de hackers. Dat miljoenen gebruikers nu al dagen badend in het zweet, met lood in de schoenen en een zoveelste bosje bloemen thuis komen: tja, collateral damage. ‘Too bad for those men, they’re cheating dirtbags and deserve no such discretion,’ aldus de hackers. Als Kees van der Staaij in het digitale tijdperk had geleefd, had hij het ongetwijfeld geweldig gevonden.

Hackers met een moraal zijn natuurlijk niet nieuw. Onder de naam ‘Anonymous’ worden al jaren aanvallen op alles wat slecht is in deze wereld uitgevoerd. Van pedofielen tot moslimextremisten: allemaal kregen ze een DDOS-aanval van de hacktivisten van Anonymous op hun dak. En onlangs nog, kreeg het begrip ironie geheel nieuwe dimensie toen het met schimmige regimes collaborerende bedrijf HackingTeam zelf werd gehackt en ontmaskerd.

Haha, net goed, dacht het internet. En nu gaan vreemdgangers er dus aan. Who’s next?

Nou: abortusklinieken dus. Deze week werd bekend dat Planned Parenthood, de belangrijkste abortusorganisatie van de VS, gehackt is en de gegevens van medewerkers op straat liggen. Want, aldus de hackers, de afschuwelijke misdaad van het sociaal geaccepteerd maken van abortus: dat verdient het gesloopt te worden. Eindelijk komen de gruwelijke praktijken die achter de deuren van de kliniek plaatsvinden aan het licht.
Welke ethiek rechtvaardigt eigenlijk een correcte hack?

Het zijn twee interessante voorbeelden. Ethisch hacken, dat was eerst toch vooral transparantie, het openbaar maken van misstanden, klokkenluiders helpen. Maar nu is het plotseling ook een nevenactiviteit van seksueel gefrustreerde moraalridders en religieuze gekkies. En anders dan bij de de ‘echt’ criminele hackers, lijken ook hier financiële motieven geen rol te hebben gespeeld.

Welke ethiek rechtvaardigt dan eigenlijk een correcte ethische hack? Dat Ashley Madison een ietwat twijfelachtig verdienmodel heeft en hun gegevens veel beter had moeten beveiligen, daar kunnen we het wel over eens zijn. Maar met even goede argumenten kun je verdedigen dat mensen in de vrije wereld toch zelf mogen weten of ze hun bijslaap in een après-skihut hut of liever op een twijfelachtige site zoeken.

Ontmaskeraars en gate-openers, dat waren de ethische hackers eerst. Maar nu de wereld steeds digitaler en mobieler wordt en er steeds meer te hacken valt, wordt ook de moraal van de hackers diverser. Inmiddels is het internet alweer zo volwassen, dat ook de conservatieven er hun wapens hebben.