Er is onderzoek gedaan, dus het is waar. Met een afgeplakte telefoon heb je het leuker. Zo old school! Dat leuk voor de één wat anders is dan voor de ander, laten we lekker links liggen.

Het is nu wetenschappelijk bewezen, dus het is zo. ‘Festival is leuker zonder mobieltje’, kopte de NOS gisteren. Dit weekend was op het Utrechtse festival De Beschaving een experiment gedaan: de telefoons van duizend bezoekers werden afgeplakt, zodat mensen het festival ongestoord konden beleven. En zodat wetenschappers ongestoord onderzoek konden doen naar hun ervaringen.

De resultaten, die maandag volgden, kwamen als een grote verrassing voor, nou ja, voor helemaal niemand natuurlijk. De offline bezoekers hadden het leuker gehad en waardeerden de dag met een 8,3, waar de smartphoners gemiddeld maar een 8 uitdeelden.

Bij zowel dat ‘leuker’ als bij de waarde die werd gehecht aan het 0,3 verschil had ik zelf nog wel wat vragen, maar het experiment was allang een daverend succes geworden. Zie je wel, hoorde je de doemdenkers achter hun krant instemmend fluisteren. Offline is het leven leuker.

Er was deze week meer nieuws van het offline-front. Vorige week bleek Apple patent te hebben aangevraagd op een nieuwe techniek waarmee je op afstand de camera van een kunt telefoon blokkeren, bijvoorbeeld tijdens concerten of in de bioscoop. Zodat de bezoeker weer lekker kan genieten – en natuurlijk ook andere mensen thuis niet kan laten meegenieten. Alicia Keys ging onlangs voor de old-school variant, door al haar concertgangers te verplichten hun telefoon in een afgesloten hoes te stoppen.

Als je niet beter zou weten zou je denken dat hier een nieuwe industrie aan het ontstaan was en dat de Brave New World zich offline gaat afspelen, maar zo naïef was natuurlijk niemand. Hier moest immers nog een strijd geleverd worden, tegen het zombiegedrag, tegen de verslaving, tegen de afleiding, tegen het 24/7 onlinebestaan.

Maar ik zat ondertussen nog wel een beetje met die vraag over het ‘leuker’. Ook over de definitie van offline, trouwens. Stel, je stopte je telefoon onderin je rugzak, haalde ‘m er ééns in het uur even uit en was de rest van de tijd lekker aan het genieten van het ‘echte leven’. Deed je dan tóch minder mee? En stel, je plakte je telefoon fanatiek af maar dacht ondertussen stiekem wel vast na over de geweldige statusupdate die je aan dit experiment ging wijden. Was je dan eigenlijk wel voldoende offline?

Ik was offline en heel erg in het moment, maar koud was het wel geweest. En leuk? Mwah.

Waar speelde het echte leven zich eigenlijk af, vroeg ik me ook af, en wie bepaalde dat? Het was er duidelijk (0,3 rapportpunt) leuker, maar ik was opeens heel bang dat het niet voor mij was weggelegd. Ik had bijvoorbeeld een bloedhekel aan bordspellen, terwijl de offliners op het festival exclusief toegang kregen tot een gebied waar ze ‘ouderwetse spelletjes’ speelden. Oei. Ik kon me bovendien een eerste festival herinneren waarbij ik na een hoosbui tot aan mijn sokken doorweekt urenlang over het terrein moest dwalen, op zoek naar mijn vrienden. Ik was offline en heel erg in het moment, maar koud was het wel geweest. En leuk? Mwah.

Kon je het strikte, binaire onderscheid tussen offline en online nog wel maken, dacht ik toen. Was het niet veel interessanter te kijken naar de manier waarop ervaring door beide beïnvloed werd, hoe ze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn geraakt, hoe de ene ervaring niet beter of slechter was, leuker zo u wilt, maar vooral de manier waarop we ermee omgingen van belang? Onbeschoft gedrag mét telefoon, leek me niet per definitie storender dan dat zonder telefoon. En het pathologiseren van de grens tussen off- en online zijn leek me niet perse de beste manier de nieuwe wereld te benaderen. Net zoals ik plots dacht dat we genieten, het naar je zin hebben, niet zo nauw aan het offline moesten gaan koppelen, omdat het leven dan best nog wel eens tegen kon vallen.

Ondertussen had ik alleen al talloze malen op mijn smartphone gekeken, dus ik wist niet of ik nog wel recht van spreken had.