De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: het duurt tien jaar voor je als nieuwkomer doorhebt wat ‘normaal’ is in Nederland, vindt de VVD. Wisten Nederlanders zelf maar wat normaal is.

Een tijdje terug solliciteerde een jonge moslima bij het COA. Ze werd afgewezen omdat ze vanwege haar geloof mannen geen hand wil geven. Dat principe past niet bij de neutrale uitstraling die een COA-medewerker moet hebben, vindt de organisatie. Gekwetst klopte de 23-jarige Arnhemse aan bij het College voor de Rechten van de Mens. Met succes: ze gaven haar gelijk. Je hoeft mannen geen handen te geven als je daar vanwege je geloof niet bij op je gemak bent, oordeelde het College. En dat ongemak (het geloof) mag zeker geen reden zijn om een sollicitant de deur te wijzen.

Jammer, die uitspraak, vindt PvdA’er Ahmed Marcouch: ‘Het kan bot overkomen als je geen hand krijgt.’ Zeker bij het COA, waar mensen zich welkom moeten voelen. Het is discriminatie van mannen, volgens SP’er Sadet Karabulut. ‘Als ze in een callcenter zou willen werken, was het anders.’ Een vrouw mag geen onderscheid maken, en groet een ieder als het even kan hetzelfde. ‘Belachelijk’, vindt VVD-Kamerlid Malik Azmani. ‘Op wat voor planeet leven die mensen van het College?’ Zo’n houding geeft het verkeerde signaal af aan vluchtelingen die in Nederland worden opgevangen. ‘Juist bij het COA moeten we duidelijk maken hoe we in dit land met elkaar omgaan.’ En handjesweigering vinden we in Nederland ‘niet normaal’.

Voordat je door hebt wat in Nederland wel ‘normaal’ is, moet je tien jaar oefenen, zegt diezelfde Azmani in een interview met Trouw (schrijft De Telegraaf). Dán pas ben je een Nederlands paspoort waard. ‘Je moet ingroeien in de samenleving. Je invechten. Dan pas bouw je rechten op.’ Nu is de wachttijd vijf jaar. Te kort, vindt Azmani: ‘Je moet eerst laten zien of je iets te bieden hebt in plaats van meteen je hand op te houden.’ Hij verwacht geen ‘universitair denkniveau’, maar wel een lidmaatschap van de sportschool, braaf bardienst op zaterdag, wat vrijwilligerswerk en een hand aan de buurman. ‘Je moet een van ons willen zijn.’

De ‘asielinvasie’ is voorbij, kopt De Telegraaf. De storm gaat liggen. De grond die na veel zuchten en steunen is vrijgemaakt voor asielzoekerscentra, blijft nog even braak liggen. Pijnlijk, zegt COA-bestuursvoorzitter Gerard Bakker. Heb je die zeurende gemeenten net zover, hoeft het niet. De spade heeft de grond niet eens aan mogen tikken. Zit-ie lekker mee, het is verdorie ook nooit goed. Op de foto zit hij gehurkt in het gras waar niets gebouwd hoeft te worden. Een kleine knuffelvluchteling rolt een bal zijn richting uit.

Edwin Senff (55) schoot in 1992 bij inbraken vijf mensen neer. (‘Toen Ruud Lubbers nog premier was, Ajax de Europacup 3 won en het vliegtuig van El Al zich in de Bijlmer boorde – zó lang geleden.’) Het leverde hem een levenslange gevangenisstraf op. Binnen de muren kookt hij wat, kijkt hij tv, kan-ie wat lezen en sporten, en mag hij soms even wat internet pakken op een stokoude computer. ‘Het digitale tijdperk is aan hem voorbij gegaan’, zegt zijn advocaat Jose Lindhout. ‘Hij weet niet hoe een mobiele telefoon werkt, hij komt nog uit de tijd van de gulden en hij heeft nog nooit van zijn leven een iPad aangeraakt.’ Levenslang zonder iPad is onmenselijk, vindt Senff. De staat moet hem helpen reïntegreren, ook áchter de tralies.

Daar zit-ie dan, straks. De moordenaar met z’n iPad. App voor app, snap voor snap, Pokémon na Pokémon vecht hij zich de maatschappij in. Als je iemand ontmoet kijk je terwijl je een slap handje geeft nog even op je telefoon. ‘Sorry hoor, deze móét ik opnemen.’ Geluid blijft aan, aandacht netjes verdeeld tussen mens en machine. Dát vinden we normaal, in Nederland.