De gesprekken van de dag, volgens de redactie. Vandaag: Het nieuws van vannacht en vanmorgen heeft een hoop weg van een klassieke nachtmerrie. Aangespoelde voeten, afgebeten duimen, uitgerukte tongen, en Trump.

Ik schrik wakker, mijn pyjama (die ik op marktplaats voor een prikkie overnam van Peter-Jan Rens) nat van het zweet.

Aan de stranden van British Columbia kleurt de hemel rood en de zee zwart. De schuimkoppen blazen hun laatste adem uit 0p de stille oceaan. Het zand is bezaaid met voeten. Mensenvoeten, mánnenvoeten.

Twaalf spoelden er al aan, sinds 2007. Sommige voeten konden worden geïdentificeerd, anderen liggen nog naamloos in de vriezer. Sommige dreven met schoen en al naar de kust, van andere was weinig meer over. Grappenmakers vullen schoenen met etensresten, en gooien ze in zee, richting de lange tenen van de Canadese autoriteiten. Media weten niet waar ze het zoeken moeten. Tsunamiresten? Drugsdealers? Seriemoordenaars? Tovenarij? Het is niemand nog gelukt de vinger op de wond te leggen.

Twee uur na middernacht, op 27 januari, liep een gevangenisbewaker in Colorado zijn vaste rondje. Routine, elk kwartier een rondje in de streng bewaakte instelling. Onder een van de celdeuren door glibberde iets zijn richting uit. Een duim. In de cel zat een gevangene zonder. Hij beet ‘m eraf, met opzet. Zo bruut, dat de duim niet meer vastgenaaid kon worden. Hij moest wel, zegt hij, om de zorg te krijgen die hij nodig heeft. Medische hulp wordt geboden, maar een psycholoog of een psychiater is in de gevangenis te veel gevraagd. De bewaker werd even misselijk, maar hield zich staande.

Een aantal Britse theatergangers waren gezegend met een minder sterke maag. Bij de première van Cleansed, een toneelstuk van Sarah Kane (ditmaal geproduceerd door Katie Mitchell) vielen ze bij bosjes flauw. Het stuk draait om een serie gruwelijke experimenten, door een professor die de kracht van de liefde wil meten. Een uur en drie kwartier vol verkrachting, incest, elektrocutie, een uitgerukte tong en ongewenste operaties. Vijf mensen verloren nog voor de pauze hun bewustzijn, veertig liepen voortijdig de zaal uit. Herhaaldelijk gingen de zaallichten aan, als medewerkers van het theater het zoveelste slachtoffer weg moesten dragen.

Mietjes, vindt de producent. ‘Het Britse publiek is gewoon bang voor de duistere, vrouwenstem die ze vertelt dat we pornografie en geweld moeten onderzoeken.’ Kane zelf leeft niet meer. Een jaar na het debuut van het stuk, in 1998, pleegde ze zelfmoord.

Trump is onverslaanbaar, kopt de Telegraaf. ‘Hij drijft zijn tegenkandidaten en partijbonzen tot wanhoop.’ Paniek, opent NRC. ‘Wat als hij gewoon de nominatie wint? Niets heeft de opmars van Trump nog kunnen stuiten.’ Een griezelige flash forward toont een hoge muur, waarachter Amerika schuilgaat. Verstomde stemmen roepen om hulp. Vlammen piepen over het randje. Jeroen Bosch is er niets bij.

Ik sla de dekens weg en check of ik beide voeten nog heb. Even een plens water in mijn gezicht en een blik in de spiegel. Duim? Check. Tong? Check. Muur? Nee, goddank.

De koorts lijkt te zakken. Camiel Eurlings is, nu hij van alle kanten wordt aangevallen, ‘onvindbaar‘, schrijft de Telegraaf. Als ik hen was, zou ik eens kijken of-ie niet gewoon in de kast zit. Naast het monster, dat vroeger onder mijn bed lag.