Het gesprek van de dag volgens de redactie. Met vandaag: geen stationsprintjes meer en querulanten in het vliegtuig.

Dat je het leven inmiddels toch best denkt te snappen. De geschreven en ongeschreven regels aardig geïnternaliseerd te hebben. Een gedisciplineerd lichaam te zijn, zo u wilt. Maar dit dan toch volkomen gemist te hebben.

Want: de tijd op het bord boven de trein is de vertrektijd. En dus niet het laatste moment om in te stappen. En nee: het fluitsignaal is niet een gezellige, ultieme uitnodiging de trein te betreden. Net zomin als een rugzak de perfecte stormram is.

Dat is even schrikken, terwijl je met je voeten zwevend in een bloedhete tussencoupé net lekker aan je week wilde beginnen. Vanaf vandaag start de NS een campagne tegen gevaarlijk instapgedrag. Met rennen, vliegen, duiken en tussen treindeuren doorspringen moet het voortaan klaar zijn. Net als met het aloude verzoek: ‘hou jij de trein alvast even tegen?’ Want juist het gedrag van de reizigers leidt tot zowel vertragingen als levensgevaarlijke situaties, aldus de spoorwegmaatschappij. Zelfs buggy’s worden tussen de deuren geduwd, kopt de NOS vanochtend. Of een been, waarna de betreffende man zijn medereizigers duidelijk maakte ‘het wel te kunnen volhouden tot het volgende station.’ ‘Ik dacht dat ik gek werd,’ aldus hoofdconducteur Xander Philips vandaag in het AD.

Misschien komt het door een misverstand, hoor je Philips haast hopen. Want: de vertrekprocedure van de trein start al zo’n twintig seconden vóór de vertrektijd, legt hij uit tegen de NOS. Probeer dat maar eens te onthouden, terwijl u met uw Kiosk-cappuccino en krantje onder de arm afweegt te rennen of niet.

Voor haar campagne voert de NS de ietwat ongelukkig gekozen hashtag ’treinhalen’, en zoals elke zucht van de spoormaatschappij levert ook dit weer de nodige negativiteit op. Ja hoor, het zal wel weer aan ons liggen. Als de trein eens op tijd zou rijden. Of de aansluiting niet zou missen. Of verdorie eens een zitplek zou aanbieden.

https://twitter.com/RobertL87/status/739700640641896449

Zou die frustratie de reden zijn, waarom men massaal nageslacht tussen elektrische deuren werpt? Of is het de burn-out-samenleving die ons in voortdurende sprintstand heeft gezet? Of is het toch dit: dat er haast geen lekkerder gevoel bestaat dan na oplopende benauwenis, een indrukwekkende eindsprint, met vereende krachten, een demarrage op de laatste meters, vlák voor de sluitende deuren de tussencoupé inspringen? Nahijgend, die triomfantelijke blik, bewonderende medereizigers: als het niet dagelijks is, is het toch wekelijks een Daphne Schippers-momentje. Maar goed: als u dát moment dus even twintig seconden naar voren verplaatst, is er eigenlijk niks aan de hand.

Ook in vliegtuigen blijkt de reiziger zich flink te misdragen, schrijft De Telegraaf vanochtend. Het aantal meldingen van onruststokers neemt ‘schrikbarend toe’, meldt de luchtvaartinspectie, van 400 in 2010 tot ruim 700 vorig jaar. Drank en drugs, schreeuwen, bedreigen en geweld: allemaal komt het steeds vaker voor. Dit weekend nog, toen een vrouw op een vlucht vanaf Schiphol ‘amok maakte’ en het vliegtuig moest worden uitgezet. ‘Ze is bij ons niet meer welkom,’ aldus een woordvoerder van reisorganisatie TUI, en ook andere maatschappijen pleiten voor een zwarte lijst. Nooit meer op vakantie: zwaarder tref je de moderne querulant haast niet.

Tenslotte blijken ook automobilisten meer schade te maken en stijgen de verzekeringen dit jaar daarom fors. Niet dat we vaker botsen, nee: het zijn de dure foefjes die een reparatie tegenwoordig duurder maken. Een verzekering kan tot tientallen procenten duurder worden. Misschien toch maar beter met de trein. Alleen niet meer rennen, dus.