Net als in de film

Marten Fortuyn en Wereld Toiletdag doen hun uiterste best ons af te leiden, maar het gesprek van de dag is vanzelfsprekend nog altijd Parijs. Op dag een konden we het niet geloven, op dag twee begon de rouw. Op dag drie waren we kwaad, op dag vier waren we bang, op dag vijf schoten we raak. Op dag zes wisten we het ook niet meer.

Nadat ze ons van het het nieuwste nieuws op de hoogte hebben gesteld, zoeken media fanatiek naar een portie duiding. Het wanhopige streven iets toe te voegen aan de informatiestroom is bijna aandoenlijk. We lezen de ene ‘misschien’ na de andere ‘wat als’, analyseren reacties, reageren op analyses, en raken verstrikt in briefwisselingen tussen bakkeleiende BN’ers.

Wanhoop is vruchtbare grond voor waanbeelden. Een nieuwslezer van Fox News verraste de kijker met een beestachtige quote van Poetin over de strijders van Daesh: ‘To forgive the terrorists is up to God but to send them to him is up to me.’ Woorden, groter dan die van Ahmed Aboutaleb. Filmisch, gewoon. De zin kwam dan ook uit de film Man on Fire, waarin niet Poetin maar Denzel Washington een hoofdrol speelt.

Ironie wil dat de arme verslaggeefster het niet laten kon te zeggen: ‘Ik ben zo gek op die quotes van Poetin. Ze zijn zowel te gek als hysterisch. Hij is een wereldleider die eigenlijk een filmster is.’

Television Espanola, de nieuwszender van de Spaanse overheid, verwarde eveneens feit met fictie. Pal naast de nieuwslezer zagen we het logo van Al-Qaeda. Maar wie goed keek, en goed opgevoed is, zag iets anders: het logo van The Rebel Alliance, de club helden die Darth Vaders Death Star uit de lucht haalde. Darth Vader, ja. Star Wars’ Darth Vader.

De graphics-afdeling had het logo geplukt van een facebookpagina, Alqaeda’Inc. Een platenmaatschappij met een ‘geinige’ naam.

Ach, het is ze vergeven. Zoiets gaat per ongeluk.

NRC-Handelsblad ging een stap verder en vergeleek het inmiddels doodverklaarde ‘brein’ van de aanslagen op Parijs, Abdelhamid Aabaaoud, met James Bond. ‘Het prototype van de succesvolle jihadist,’ schreven ze. ‘Die een soort James Bond-achtig bestaan leidt en ongetwijfeld een bron van inspiratie vormt voor veel naar radicalisme neigende islamitische jongeren in Europa.’ Net als in de film, NRC? Foei. (Het stuk is inmiddels van de website ‘verwijderd‘.)

Het lijkt alsof we het gruwelijke karakter van de aanslagen simpelweg niet willen bevatten. Alsof we willen dat we een hand op onze schouder voelen, na het kijken van het journaal, en horen ‘het is maar een film’.

De speelfilm ‘Made in France‘ gaat voorlopig niet in première. Nooit, waarschijnlijk. In de film probeert een Franse, islamitische journalist te infiltreren bij een radicale terreurgroep om een aanslag op Parijs te voorkomen. In films lukken dat soort dingen vrijwel altijd.