Na Brexit de zondvloed

Het blijft maar regenen. Druppels zo groot als het hoofd van Fred Teeven vallen in sneltreinvaart te pletter op de stoep. De donder en de bliksem hebben het repertoire van Guus Meeuwis verruild voor midden-Nederland, om de zoveel tellen grijpen we naar onze telefoon in de hoop dat er iemand met ons meeleeft – een bliksemflits in de kamer lijkt verdorie net een notificatie.

Maandag stelde Clara ons nog gerust: het zou geen ‘horrormaandag des doods’ worden. Ze herhaalde: ‘geen horrormaandag des doods.’ Há. De hogere machten wachtten tot donderdag. De dag waarop we voorzichtig aan het weekend durven te denken en maandag al lang zijn vergeten. Brand in Moerkapelle, overstromingen in Gouda: de zondvloed veegt onze lei schoon. Vandaag.

Waar hebben we dit aan te danken? Is het De Telegraaf, die vandaag de krant opent met ‘130 even veilig’: een dikke middelvinger naar de natuur en het klimaat? Is het de Amsterdamse priester Pierre Valkering, die een boek over homoseksualiteit aan de paus heeft gegeven? Is het de bierfiets? Heeft het iets te maken met de social media-campagne van de VVD?

Sowieso. Maar een potentiële Nexit moet de druppel zijn geweest (die aartsluie woordspeling daargelaten). Nu we vandaag te weten komen of Groot Brittannië wel of niet bij de EU blijft, heerst er besmettingsgevaar: ‘Als de Britten voor een Brexit stemmen, gaat het los in Den Haag’, zegt CDA-Kamerlid Raymond Knops in de Volkskrant. ‘Wilders duikt er bovenop.’

Het zaadje is geplant, en de grond is vruchtbaar. EenVandaag deed onderzoek en vond uit dat we in Nederland even verdeeld zijn over ons EU-lidmaatschap als de overzeese buren. 45 procent van de Nederlanders is er voorstander van, 48 procent ziet wel wat in een Nexit. Gisteren nog, in een interview met De Telegraaf, hield Wilders een pro-referendum-pleidooi. VNL (ja, nog in leven) diende al eerder een voorstel in voor een Nexit-referendum, en de SP sluit voorzichtig aan door te pleiten voor herziening van het EU-lidmaatschap. ‘Na vandaag zal Wilders zeggen: en nu Nederland uit de EU!’, vervolgt Knops. ‘Het wordt billenknijpen.’

In Londen regent het nog harder. In enkele uren luidde een maand aan neerslag B-day in. De brandweer rukt noodgedwongen uit om de wegen naar de stemhokjes vrij te maken.

Gisterenavond probeerde een uitgetelde David Cameron nog een keer het tij te keren. Zijn mouwen opgestroopt, met een stem die het af en toe verloor van het sentiment, sprak hij de Britten toe. ‘Alsjeblieft, geloof de leugens niet.’ Naast hem stond Gordon Brown. ‘This is not the Britain I know, this is not the Britain I love,’ zei de oud-Prime Minister. ‘The Britain I know is better than the Britain of these debates, of insults, of posters. The Britain I know is a Britain of Jo Cox. The Britain‎ where people are tolerant – and not prejudiced and where people hate.’

Boris Johnson reist stad en land af vandaag, ‘fueled by coffee’. Op marktpleinen, op een zeepkist, verkondigt hij zijn boodschap: ‘Democracy is vital but it only works when you can kick the buggers out when they make a mistake. If we vote to leave we can take back control of our democracy and our immigration policy!’

Groot Brittannië, als vanouds Shakespeareaans. Met een beetje fantasie zie je het voor je: Johnson als MacBeth, wiens trouw slechts komt met een disclaimer. Cameron als Duncan I, verraden door vrienden van weleer. ‘When shall we meet again? In thunder, lightning or in rain?’ – ‘When the hurlyburly’s done, When the battle’s lost and won.’

Het water kietelt aan mijn enkels. Hippe plateauzolen bestrijden slechts symptomen.

Ik ga op vakantie.