Het gesprek van de dag volgens de redactie. Met vandaag: Rutte vindt eindelijk huisjes, en Amerika’s nachtmerrie komt uit.

Misschien toch eens poolshoogte gaan nemen, moet premier Rutte gedacht hebben. Een paar weken geleden had hij het nog zo ferm geroepen. Aan de Grieks-Macedonische kampeerden vluchtelingen in tentjes, in de modder, eindeloos wachtend op een grens die door de deal met Turkije niet meer open zou gaan. Rutte had wel een oplossing: ‘Mijn advies zou zijn: blijf thuis.’

Noem het een stukje preventieve integratie. Zo leren we het immers in Nederland: oost, west, thuis best. Jammer alleen dat de afgelopen weken wel weer erg veel dramatische beelden over de betreffende thuizen Europa bereikte. Zelfs een thuis voor de zieken zit er in Aleppo niet meer.

Toch even langsgaan, moet Rutte gedacht hebben, en dus bracht hij gisteren een bliksembezoek aan Libanon. Rutte ging op reis en nam mee: een rugzak vol goede bedoelingen, struisvogelcrème en een oogverblindend roze bril. De NOS-beelden kunnen direct versneden tot een nieuwe Kuifje-film. Terwijl hij met minister Ploumen langs de plastic tenten loopt hoor je het hem denken: waanzinnig gaaf! ‘Ik ben Mark,’ laat hij even achterwege, maar een luid ‘Hoi!’ schreeuwt hij de kinderen wel vrolijk toe. Stralend van geluk zie je Rutte kijken, als hij eindelijk zijn veters mag losmaken om een tent in te gaan. Want kijk: ze hebben wel degelijk huisjes! De Volkskrant tekent het vanochtend op:

‘Ik vind het zo leuk om in hun huisjes te kijken. Het zijn toch ook huisjes? Volgens mij noemen de mensen het zelf ook zo, het zijn hun huisjes geworden.’

Wat moet de terugvlucht een feestje zijn geweest. In de persconferentie vrijdag heeft hij eindelijk weer een goed verhaal. De nieuwe boodschap: knibbel, knabbel, knuisje, ze hebben wel degelijk een huisje!

Unbelievable

Ongelooflijk, zegt u misschien. Maar dan zou Donald Trump zeggen: you ain’t seen nothing yet. 

Sinds vannacht staat vast dat Trump inderdaad de Republikeinse presidentskandidaat wordt: Ted Cruz stapt uit de race. Dat hij de grote woorden niet schuwt was al wel langer bekend, maar de openingszin van zijn acceptatiespeech leek Amerika nu wel erg uit het hart gegrepen: ‘It’s been an unbelievable day and evening and year.’

Wat hebben we dat jaar gelachen. Om zijn haar, zijn gekke ideetjes, zijn hypocrisie, zijn oranje tint, zijn paleizen en zijn tweets. Gisteren nog, proestten we het even uit, toen hij suggereerde dat Ted Cruz’ vader betrokken was bij de moord op John F. Kennedy. ‘Zijn vader was bij Lee Harvey Oswald vlak voor die werd doodgeschoten,’ aldus Trump in een telefonisch interview met Fox News. ‘Maar niemand heeft het erover. Er wordt niet over gesproken. Het was bekend, maar niemand praat erover! Het is verschrikkelijk!’

In zijn overwinningsspeech bedankte Trump hem vannacht toch nog even. ‘He is one hell of a competitor.’ Om er vervolgens een paar vergezichten tegenaan te gooien: ‘We gaan weer van elkaar houden, we gaan weer voor elkaar zorgen.’ You ain’t seen nothing yet.

De geschiedenis hangt aan elkaar van toevalligheden, nooit voorspelde gebeurtenissen, bespottelijke onwaarschijnlijkheden, dingen waarover tot het laatste moment werd gedacht: alsof dat óóit echt zou gebeuren. 4 mei is altijd een uitstekende dag dat even in je oren te knopen.