Zelfs als je Trump, Cruz en Clinton je inmiddels de neus uitkomen, moet je Full Frontal with Samantha Bee kijken. Hoe de enige vrouwelijke late night-comedian Amerika genadeloos fileert.
Samantha Bee was écht boos, vertelde ze onlangs aan The New York Times. Tien breed lachende heren, strak in het pak, glaasje whisky in de hand. De cover van van Vanity Fair over late night-komieken op de Amerikaanse televisie leek wel een parodie op het begrip old boys network, maar dan serieus bedoeld. Uit protest photoshopte Bee zichzelf ertussen, als gespierde centaur met laser spuwende ogen. ‘Better,’ twitterde de comédienne de wereld in.
Eigenlijk was Bee in september nét iets te vroeg. Pas begin deze maand startte haar eigen show, waarmee Bee nu de enige vrouwelijke late night comedian is op de Amerikaanse televisie. Full Frontal with Samantha Bee heet haar nieuwe wekelijkse programma en al na drie afleveringen kun je zeggen dat het een welkome aanvulling is op de overvloed aan komische reflecties op de, op zichzelf al behoorlijk humoristische, Amerikaanse presidentsrace.
Toch speelt Bee al veel langer een belangrijke rol in het Amerikaanse comedy-landschap. De van oorsprong Canadese komt uit de stal van The Daily Show van John Stewart, waar ze in 2003 de eerste vrouwelijke correspondent werd. Toen Stewart vorig jaar zijn vertrek aankondigde werd haar naam dan ook alom genoemd als ideale opvolger. Bee had andere plannen. Liever kwam ze met een eigen show, waarin ze met een schone lei kon beginnen. Full Frontal startte op 8 februari, midden in de meest waanzinnige presidentsrace ooit. ‘Thank you sweet lord Jesus,’ grijnst Bee in de eerste aflevering.
Samantha Bee gaat niet zitten, en ook daarmee is ze een uitzondering in het late-night-landschap. Gezellig of knus wordt het bij haar niet. Meer nog dan andere komieken is haar show bovendien uiterst politiek. Alle presidentskandidaten, Republikeins én Democratisch, maar ook zittende senatoren krijgen er haarscherp en stevig van langs. In de laatste aflevering ging de als ‘het redelijke alternatief’ gepresenteerde John Kasich over de knie, die een schrikbarend aantal maatregelen tegen abortus op zijn conto heeft staan. Maar ook Clintons hypocrisie wordt aangekaart. Bee spaart niemand, maar blijft er vriendelijk bij glimlachen.
Die glimlach en haar schattige voorkomen gebruikt ze bovendien schaamteloos. Bee is niet one of the guys en hoeft er ook geen te zijn. Dat blijkt ook uit de onderwerpen die ze kiest. Zo fileert ze de senator van Kansas die speciale kledingregels voor vrouwen wil invoeren en toont ze via een Job Fair for Future Women hoezeer seksisme nog steeds de dagelijkse praktijk is in allerhande beroepen. Bij de start van de eerste aflevering verandert ze in het bezeten meisje uit The Exorcist en stijgt ze als krijsende heks op boven haar graf. Bee benoemt het stereotype van de hysterische, boze vrouw en steekt er haar middelvinger naar op. ‘And I’m female as f***,’ glimlacht ze in een aankondiging van haar show boven een schaal met worsten.
Mooi is tot nu toe vooral ook haar serie over Syrische vluchtelingen, in twee items die ook aan het Nederlandse publieke debat een fijne bijdrage kunnen leveren. Bee versnijdt de hysterische uitspraken van Republikeinen met beelden van haar eigen bezoek aan een Libanees vluchtelingenkamp. ‘The people we’re incoherentely yelling about,’ heet de reportage, waarvan de conclusie uiteindelijk is dat de Syriërs inderdaad niet in de Amerikaanse samenleving passen. Ze zijn veel te beschaafd.
In het tweede item verzorgt Bee zelf dan maar een klein inburgeringsklasje. ‘I can’t have gluten,’ moeten haar studenten haar nazeggen. En: ‘How is this bozo still running for president?’
Zelfs als je – begrijpelijk – lijdt aan een Amerika-overkill en Trump, Cruz en Clinton je inmiddels de neus uitkomen is het het waard Bee te kijken. Inderdaad, gewoon, onomwonden en schaamteloos: omdat ze een vrouw is.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.