In Denemarken noemen ze u de ‘koning van het misdaadverhaal’. Bent u dat ook?

‘Helemaal niet. Ik heb liever niet dat ik zo genoemd word. Ik heb niets tegen het genre, maar ik schrijf heel anders. Ik gebruik geen trucs; het is niet zo dat er een moord wordt gepleegd op de eerste pagina en dat de oplossing op de laatste pagina wordt aangedragen. Ik schrijf boeken met suspense en andere thriller-elementen, maar geen traditionele misdaadverhalen. De focus ligt op de personages. Toch sta ik in sommige landen bekend als misdaadauteur. Een clementine en een mandarijn zijn toch ook heel anders? Sinds ik een aantal jaar geleden wereldwijd succes heb gekregen en “de vinger uit de dijk is” – zoals jullie in Nederland misschien zouden zeggen – gaan media en uitgevers soms met me aan de haal. Ze plaatsen me in een hokje waar ik niet in hoor.’

In welk hokje mogen we u plaatsen?

‘Toen ik zestien was, zei mijn vader tegen me: “Ik zie dat je veel verschillende talenten heb. Beloof me dat als je opgroeit, je al die talenten onderzoekt. Denk niet aan het geld of het succes, maar doe wat je gelukkig maakt.” Ik ben uitgever geweest, studeerde politicologie en verkocht stripboeken. Een heel groot hokje, dus.’

Tijdens uw jeugd woonde u in een psychiatrische inrichting omdat uw vader daar werkte.

‘Mijn vader was een controversiële dokter; terwijl de meeste dokters in de jaren vijftig en zestig hun patiënten platspoten met medicijnen, koos hij voor een actieve behandeling met als doel een terugkeer naar de maatschappij. Mijn vader heeft me geleerd om niet bang te zijn voor krankzinnigen en dat mensen zonder psychische aandoening soms krankzinniger gedrag vertonen. In de inrichting had ik een goede vriend, hij beschermde me en we liepen hand in hand over het terrein. Hij was kapitein geweest en gek geworden nadat hij zijn vrouw had vermoord, met één vuistslag. Ik hield van hem.’

Hoe heeft die ervaring uw boeken beïnvloed?

‘Ik weet nu dat psychopaten heel charmant kunnen zijn, dus als lezer moet je ook gecharmeerd zijn van de psychopaat, anders is het een slecht boek. Standaard misdaadverhalen zijn vaak zwart-wit; de slechterik is slecht en de held is heldhaftig. Zo is het leven niet, en ik wil ook niet dat mijn boeken zo zijn.’