Uw eerste boek kwam uit in 1996. Wat is er sindsdien veranderd?

‘Ik heb genoeg verdiend om te gaan rente-nieren. Dat wil ik niet, want ik ben energieker dan ooit; mijn hoofd zit barstensvol ideeën en ik heb nog nooit zo hard gewerkt als nu. Meestal aan verschillende boeken tegelijkertijd en soms ook nog aan een toneelstuk of een televisieserie. Dat vind ik niet te veel, maar juist motiverend. Ik ben een goede multitasker.’

Hoe houdt u het vol?

‘Ik reis constant, ontmoet steeds nieuwe mensen. Daardoor krijg ik aan de lopende band ideeën voor nieuwe verhalen en die moeten eruit. Dat klinkt als een cliché, maar het is de reden dat ik altijd door wil gaan. Er is een tijd geweest dat ik gas terug moest nemen, ik stopte helemaal niet meer met schrijven en mijn gezin leed eronder. Ik werkte toen thuis en kon mijn werk en privé niet scheiden, daarom besloot ik een kantoor te zoeken. Om zes uur doe ik daar de deur achter me dicht en ben ik vrij. Dat ik tegenwoordig een assistente en een officemanager heb, scheelt enorm. Ik kan me volledig toeleggen op schrijven – als ik geen interviews geef.’

Op welk boek bent u het meest trots?

‘Dat is net zoiets als vragen van welk kind ik het meest houd. Ik heb wel een lichte voorkeur, maar die deel ik niet met anderen. Het interessantst om te schrijven vond ik In het hart, een familiedrama. Dat was geen thriller maar juist een erg lyrisch boek. Mensen­ zeggen dat het raakt aan de stijl van To kill a mockingbird. Ik schrijf graag boeken die mensen laten nadenken over belangrijke zaken; In het hart is zo’n boek.’

De provocatie speelt tegen de achtergrond van de steenkoolindustrie in Virginia. Is dat ook een belangrijke zaak?

‘Drake, het stadje waar het verhaal zich afspeelt, is een combinatie van verschillende plaatsen in Virginia die ik bezocht. Plaatsen die een levendige steenkoolindustrie hebben en daar ook van afhankelijk zijn. De mensen die er wonen, zijn haast afgesloten van de rest van de wereld omdat ze vrijwel nooit de gemeente uit gaan. Het is een complexe industrie: er worden veel banen gecreëerd maar tegelijkertijd wordt het milieu verwoest. Ik wil mensen kennis laten maken met dat soort plekken.’