Hier woont een vluchteling

In de Britse plaats Middlesbrough staan 168 huizen waar asielzoekers wonen. 155 van die huizen hebben een knalrode voordeur. Sommige deuren lijken wat te vaak gewassen, andere zijn nog nat van de verf. Hier en daar druipt er een stukgeslagen ei van de brievenbus naar de deurmat.

Het wordt de kwaaien op deze manier wel heel gemakkelijk gemaakt. Met een mandje eieren aan het stuur van je scooter, is het kwetsen van asielzoekers als een potje darten voor slechtzienden.

Britse media schrijven stellig van de ‘apartheid van Middlesbrough’. ‘Iedereen weet dat wij het zijn’, zegt een bewoner, wiens rode deur regelmatig het doelwit is van stenengooiers en eiersmijters. ‘Ze stoppen ons achter rode deuren, alsof ze willen zeggen dat wij niet hetzelfde zijn als zij.’ Op eigen houtje gaf hij zijn deur een ander kleurtje. De volgende dag was-ie weer rood. ‘In strijd met de regelgeving.’

De huizen zijn eigendom van Stuart Monk, die miljoenen verdient met huizen voor asielzoekers. In 2012 begonnen de deuren op te vallen. Bewoners kaartten het probleem aan, keer op keer, tevergeefs. ‘We bezitten wel meer huizen met een rode deur’, was het antwoord. En daarmee uit.

Maar ‘apartheid’ binnen je gemeente? Nee, dat is niet de gewenste propaganda. De politiek grijpt in: na jaren te hebben gewoond achter een deur die werkt als een rode lap op een stier of neonreclame voor de fastfoodfan, krijgen sommige bewoners een witte, groene, of blauwe deur.

‘Het is werkelijk een idiote aanname dat we ik welke vorm dan ook discrimineren’, piept de huisbaas. ‘En bespottelijk dat Middlesbrough wordt vergeleken met nazi-Duitsland. Maar goed, de zorgen gaan ons aan het hart. Binnen nu en drie maanden is het gedaan met de rode deuren.’

De tijd gaf elke schurk de kans de deuren te onthouden en in kaart te brengen. Als naambordjes die de juf of meester helpen, aan het begin van het nieuwe schooljaar. Een prettige kennismaking. Het is te laat. Rood licht.