Och, was is het hebben van personeel toch zwaar. Geldt dat eigenlijk ook voor zo’n  digitale butler die Mark Zuckerberg wil als persoonlijke uitdaging voor 2016?

Ooit was het alleen bereikbaar voor de elite: eigen personeel, dienstbodes, butlers. Maar weldra komt de hulp beschikbaar voor ons allemaal. Een klein beetje mochten we er al aan proeven. Van Apple kregen we Siri, van Amazon Echo. Maar de hulpjes worden beter, slimmer en goedkoper, totdat we steeds meer aan ze kunnen uitbesteden en ze de traditionele butler steeds verder benaderen.

Het moet dat een geruststelling, voor de afgepeigerden der aarde. Hoe ingewikkelder en drukker het leven wordt, hoe meer hulp zich aandient. Neem nu Facebook CEO Mark Zuckerberg. Voor hem is het ontwikkelen van een eigen butler niet minder dan zijn persoonlijke uitdaging voor 2016, liet hij dit weekend weten. Een traditionele ‘robot’ hoeft het voor hem niet eens te zijn: een simpele AI [Artificial Intelligence] ‘to run my home and help me with my work’ is voldoende.

Dat heeft wel iets geestigs: een digitale butler nemen als ‘een uitdaging’. Zuckerberg kon zich een echte butler natuurlijk allang veroorloven, maar kennelijk trekt de digitale variant hem toch meer. Nu de butler, ooit de ultieme luxe, beschikbaar wordt voor de massa, wordt het juist daardoor ook weer cool voor de nieuwe elite. Een soort stuiterend cultuurgoed.

Is een computergestuurde butler vooruitgang? Je helpt het hem hopen. Van de stelende tuinman tot de geflipte au pair en de moordende butler: personeel levert de rijken traditioneel al net zoveel kopzorgen op als dat het ze wegneemt. Klagen over de last die de omgang met personeel oplevert is al zo oud als het fenomeen zelf. Wat een versimpeling van het rijke leven zou moeten zijn, was in de praktijk altijd al zó veel ingewikkelder dan the simple life.

Dat ongemak speelt niet eens alleen bij de rijken, met hun butlers en dienstmeisjes. De moderne mens, die voelt zich nu eenmaal ongemakkelijk bij horigheid en hiërarchie. Het gevoel een soort beschikking te hebben over iemand, die er is om jou te bedienen: niet veel mensen kunnen er goed mee omgaan. Mijn vroegere buurvrouw vond de omgang met de werkster altijd zo ongemakkelijk dat ze voorafgaand zelf alvast een rondje poetste en de vrouw in de watten legde met een eindeloze stroom koffie en koekjes. De werkverhouding ontwikkelde zich al snel tot een vriendschap, waarna de buurvrouw weer op zoek kon naar een nieuwe werkster. Wederom: weinig simple life.

In New York Magazine testte een journalist een tijdje geleden een aantal online personal assistenten. Goed, het waren geen real life butlers, maar via sms kon hij ze toch alles vragen wat hij verlangde, tot de meeste intieme en persoonlijke dingen aan toe. Het was geen onverdeeld genoegen. ‘The psychology of bossing someone around, even over text message’: hij kon er maar moeilijk aan wennen. ‘I’ve never had an assistant, and the power dynamics it creates are definitely uncomfortable.’

Het lijkt iets bizars: je schuldig voelen over het commanderen van je robotbutler. Maar er wordt wel meer over gefilosofeerd. Al een tijdje kunnen we steeds meer simpele taken uitbesteden, zowel aan goedkope dienstverleners, als aan digitale assistenten. Verdwijnt het ongemak over personeel over een tijdje volledig? Als het straks nog eenvoudiger en goedkoper wordt om nóg meer uit te besteden, worden we luier, baziger, zelfgenoegzamer?

Misschien moeten we de uitdaging van Zuckerberg wel zien als een dienst aan ons allemaal zien. Als een simpele ziel als hij er goed mee om kan gaan, dan moet het ons vast ook lukken.