De Ochtenden van Vrij Nederland, de gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: even bijkomen van die verrassing van de SGP bij de Beschouwingen.

Op woensdag 16 september 2015, om stipt 16.15 in de centrale hal van het Kamergebouw in Den Haag, loopt een viertal opvallend jonge, frisse ‘Kamerleden’ plotseling synchroon. Een passant met een map onder z’n arm moet vanwege de plek die ze innemen op de werkvloer een ongelukkig omweggetje nemen naar de koffieautomaat. Doe nou maar normaal. Als er een trompettist verschijnt vanachter een pilaar, klotst de koffie over de rand.

Oh, God. Een flashmob.

‘Een “spontaan” gevormd koor hief, onder begeleiding van een trompet, het bekende geestelijke lied Amazing Grace aan,’ schrijft het Reformatorisch Dagblad.  ‘Beveiligingsbeambten lieten de jonge zangers hun gang gaan. Kamerbezoekers, medewerkers en journalisten luisterden geïnteresseerd toe.’ De ingehuurde vrome dames hadden voor SGP-leden vast en zeker te korte rokjes aan, maar dat mocht de pret niet drukken.

Als Obama het kan, kunnen wij het ook, moet Kees van der Staaij gedacht hebben. ‘Het is geen geheim dat de SGP-fractie niet echt een bewonderaar is van de Amerikaanse president,’ zei hij gisteren, opdat het duidelijk was. De SGP-leider richtte vluchtig een blik op daarboven. ‘Maar hij zong Amazing Grace en het was een hit.’

Obama kan het aan, dat nummer. Hij zong het in z’n eentje, spontaan zonder aanhalingstekens, gedreven door onmacht en frustratie. Het was op de herdenkingsbijeenkomst voor slachtoffers van de schietpartij in Charleston, waarbij negen Afro-Amerikaanse kerkgangers werden doodgeschoten door een jongen met racistische motieven. Na twee gebroken zinnen viel de massa hem bij. I once was lost, but now I am found, was blind, but now I see.

Gisteren vroeg Obama de 14-jarige Ahmed Mohamed eens langs te komen in het Witte Huis. De 14-jarige jongen werd opgepakt omdat hij bezig zou zijn geweest met het fabriceren van een bom op school. De leraar schakelde de politie in en de politiek maakte haast. Onnodig, want het was geen bom. Het was een klokje. ‘Het ziet er volgens mij helemaal niet eens uit als een bom’, zei Ahmed kalmpjes.

‘Toffe klok, Ahmed!’ twitterde Obama. ‘Heb je zin om hem op het Witte Huis te komen laten zien? Kinderen zoals jij zouden moeten worden aangemoedigd om te laten zien dat wetenschap leuk is. Dat is wat Amerika zo goed maakt.’

Als Obama het kan, dan kan ik het ook, moet ook Mark Zuckerberg gedacht hebben. ‘Ik zou je graag willen ontmoeten,’ typte hij vlug. Nét even na Obama. ‘Blijf bouwen, Ahmed!’

IS heeft vijftien gehandicapte eigen strijders ‘uit hun lijden verlost‘. De strijders misten ledematen, die ze waren verloren tijdens gevechten met Irakese strijdkrachten. De mannen waren niet langer van nut en klaar voor het hiernamaals. Bovendien kostten ze geld, tijd en ruimte. Volgens interne bronnen waren de medische voorzieningen in het kamp niet toereikend en konden de mannen simpelweg niet langer worden verzorgd.  ‘Genade’, noemt IS het echter. ‘Mercy’.

‘Juist het besef dat wij allemaal op genade zijn aangewezen, maakt ons ook mild tegenover medemensen, wie zij ook zijn,’ vervolgde Van der Staaij. Daar zaten wij dan. Met ons hoofd in een kussen gedrukt, het beeld van de synchrone ‘spontane’ mantelpakken genadeloos op ons netvlies gebrand, zachtjes neuriënd: ‘Amazing Grace, how sweet the sound.’ Genade, Kees, genade. Nooit meer een flashmob alsjeblieft.