Over de muur, over het ijsgordijn (over de dolste GoT-aflevering tot nu toe)

‘Beyond the wall’, de een-na-laatste aflevering van seizoen 7 is een fantasy-pandemonium van zombie-beren, magische zwaarden, ijsdraken en ijselijk gillende doden. Jon Snows leven wordt weer eens op het nippertje gered (tot twee keer toe zelfs – die jongen weet nog steeds he-le-maal niets) en Daenerys verliest een van haar drakenkinderen aan de Night King.

Ik loop de boel stapsgewijs langs en probeer mezelf onderweg bij elkaar te rapen om weer emotioneel in balans te zijn voor de seizoensfinale.

Mannen

De Fellowship of the Wight heeft de pas erin. Gendry haalt onderweg verhaal bij Lord of Light-volgelingen Beric Dondarion en Thoros of Myr, die hem ooit verkochten aan hun zuster in ‘t geloof Melisandre. De rode priesteres randde Gendry aan en tapte hem onder dwang zijn koninklijke bloed af: hij heeft zo zijn redenen om boos te zijn. The Hound geeft hem echter te verstaan dat hij niet zo moet bitchen en Thoros wimpelt hem af met een slok drank. ‘Good lad.’ Ha, wij mannen doen niet moeilijk, wij lossen conflicten op met alcohol en een ferme klap op de schouders. Is er vanavond nog wat op RTL7?

Zustertwist

Arya confronteert Sansa met dat ze zich ooit voor het karretje van de Lannisters liet spannen. Sansa verdedigt zich door te wijzen op haar jonge leeftijd en onmogelijke positie destijds. Trouwens, Winterfell is mooi dankzij haar ingrijpen heroverd. En waar was Arya al die tijd, hm? Sansa heeft natuurlijk gelijk, maar haar zusje lijkt voornemens om alle noordelijke lords over haar ‘verraad’ te vertellen. Later zien we hoe Sansa Brienne heenzendt (de bedoeling hiervan is zeer ambigu) en dat Arya Brans dolk aan Sansa geeft. Een provocatie? Een uitdaging om Littlefinger te doden?

Mystiek

Beric Dondarion en Jon filosoferen over de Lord of Light. Je zou het bijna vergeten, maar die is natuurlijk verantwoordelijk voor het feit dat Jon hier levend door de sneeuw wandelt. ‘I don’t know anything about him. I don’t know what he wants from me’, zegt Jon over de LoL. Doet er niet toe, aldus dominee Dondarion: de LoL wil enkel dat we vechten voor het leven. ‘Death is the enemy.’

Twee andere personages bonden op een aardser level. Tormund plaagt The Hound met z’n puppy-ogen, waarop laatstgenoemde reageert op kenmerkend horkerige (en homofobe) wijze. Gelukkig kan Tormund lachen om het grootste stuk chagrijn van Westeros.

Een etappe van de vriesvierdaagse en precies elk ruzietje is uitgepraat.

Only chance

Hoe fijn is het dat de serie even afremt en weer eens de tijd neemt voor een binnenvertelling? De strooptocht ten noorden van de muur is spannend en ouderwets traag. Het beperkte zicht in de gierende sneeuwstormen zorgt voor een claustrofobische kijkervaring.

Nadat een aanval van een zombie-ijsbeer wordt afgeslagen weet het gezelschap zowaar een wight gevangen te nemen. (Interessant: het vuur-trauma van The Hound verlamt hem als de beer vlam vat. Hij stond erbij, keek ernaar, en is doodsbang voor de god waarin hij haast wel moet geloven: LoL. De god die hem heeft gered en hem visioenen influistert.) Jon slaat de White Walker-leider van een peloton doden aan diggelen, waarop de rest uiteenvalt (dat dit zo werkt is belangrijke kennis) en er precies één overblijft. Komt dat even mooi uit.

Helaas krijst het spastische heerschap de rest van het White Walker-front bij elkaar. De groep zoekt toevlucht op een stuk rots in een ijsmeer (ik herhaal: komt dat even mooi uit), waar ze, ingesloten door het leger van de Night King, bibberend wachten op redding die de naar Eastwatch teruggekeerde Gendry moet inroepen. ‘Daenerys is our only chance’, zegt Jon. Uren verstrijken. Thoros bezwijkt, wat Berics aantal levens reduceert tot één.

Kat in het nauw

Op Dragonstone zinspeelt Daenerys weer eens op het aanvallen van King’s Landing, en waarschuwt Tyrion op zijn beurt maar weer dat ze niet haar wrede vader mag worden. Dat maakt steeds minder indruk. ‘Aegon Targaryan got quite a long way on fear’, zegt ze zelfs. Tyrion confronteert zijn koningin ermee dat ze radicaliseert en impulsief handelt, waarop ze reageert met een beschuldiging dat hij de kant van de vijand kiest. Case in point.

Korte tijd later ontvangt Daenerys het bericht van Eastwatch, trekt haar winterjas aan en vertrekt noordwaarts. Tyrion raadt het af, maar Dany luistert niet meer. Ze is al een tijdje een kat in het nauw, en dit is haar sprong: haar mogelijkheid om weer eens iets van betekenis te doen.

Skeletten

De doden hebben intussen de oversteek gemaakt, wat de groep dwingt tot een intense strijd. The Hound verlost Tormund uit een benarde positie, Jorah doet hetzelfde voor Jon. Als ze het echt niet meer kunnen houden komt er – zoals altijd als Jon op het punt staat een slag te verliezen – hulp van buitenaf.

De beelden van drie draken die wights verschroeien zijn zeer bevredigend. Het tegendeel geldt voor het beeld van de Night King die Viserion doodt – een scène die op zijn beurt weer in emotionele impact wordt overtroffen door Benjen Stark die na jaren zwerven uit het niets opdoemt en zich opoffert voor Jon. Jon, die door een typerende onbesuisde actie was achtergebleven – hardleers mormel.

(Mijn wilde theorie van deze week: Bran was in Benjen gewargd, en werd met hem bewust wight om de Night King van binnenuit te bestrijden. Want waarom ging Benjen niet gewoon mee met Jon?)

IJsklontjes

Uit terecht schuldgevoel om Viserion ‘knielt’ Jon voor Daenerys. Er worden handen vastgehouden, zij laat haar tranen vloeien, hij noemt haar ‘Dany’. Het is eigenlijk too much, maar na deze emotionele aflevering was ik er helemaal rijp voor. (Nu maar hopen dat de noordelijke lords en The Vale Jons keuze voor Daenerys ook kunnen waarderen.)

Het is ons niet gegund om met deze lieflijkheid te eindigen, want de Night King schept in het staartje van de aflevering een Night Dragon. Hij mag veel manschappen kwijt zijn, een blue eyes white dragon compenseert veel. (Maar kan-ie ook vuurspuwen? Of braakt-ie ijsklontjes?)

De idiote missie om een wight te ontvoeren lijkt vooral een omweg om Jon en Daenerys dichter bij elkaar te brengen. Alsnog voelt deze progressie in het verhaal al stukken organischer dan het sprintwerk dat dit seizoen eerder kenmerkte.