De serie die Amerika dit jaar echt op z’n kop zette heet Empire

Vreemd dus, dat de serie in Nederland nog zo weinig aandacht heeft gekregen. Empire is een soap-opera in de meest traditionele zin, maar dan met een flinke dosis amfetamine. Om de zoveel minuten kickt er een nieuwe hysterische of ongeloofwaardige plotwending in. Geinige trailer, dacht ik na het eerste kwartier van aflevering één. Maar nee hoor: in elke aflevering valt gewoon weer een nieuwe dode en onthult er weer iemand een vreselijk geheim.

Kort gezegd gaat Empire over het label van hiphopkoning Lucious Lyon: een volstrekt narcistische platenbaas met een disfunctionerende familie. Alle clichés over hiphop worden erin schaamteloos uitvergroot. De in vijftig tinten terugkerende zijden kamerjassen van Lucious. Het cowboy-achtige gezwaai met pistolen. De door draad amper bijeengehouden outfits van Lucious’ ex-vrouw Cookie, die zelfs Kim Kardashians wenkbrauwen zou doen fronsen.

Maar hé: wat is Empire heerlijk vermaak. Wat is het genieten om te zien hoe elk familielid uiteindelijk de bedpartner van een ander inpikt, hoe iedereen elkaar besteelt en de integerste mensen ook gewoon voor het grote geld gaan. In die zin past Empire in de lijn van series als Dynasty, waarin alle personages even slecht en manipulatief zijn. Er zijn mensen die het een guilty pleasure zouden noemen. Maar in Empire gebeurt het allemaal zo schaamteloos dat je het concept schuldgevoel sowieso al niet meer echt begrijpt.

Toch is Empire ook meer dan dat. Alleen al om het feit dat vrijwel de voltallige cast Afro-Amerikaans is en de serie in de VS toch een gigantisch publiek wist te bereiken. In het door rassentegenstellingen geplaagde Amerika is dat nog steeds opmerkelijk. Oké: ook The Cosby Show wist ooit het grote publiek te bereiken. Maar waar die sitcom van een slaapverwekkende burgerlijkheid was, gaat Empire nadrukkelijk over de cultuur die voortkomt uit de zwarte gemeenschap. Hiphop dus. Dat die muziek ook in de soundtrack de hoofdrol speelt is eveneens een unicum, in het door kleurloze folk gedomineerde serie-landschap.

https://www.youtube.com/watch?v=dBzu_jKLJek

Af en toe lijkt Empire dan ook op een langgerekte r&b videoclip, zoals de onovertroffen kunstwerkjes die R. Kelly ooit maakte (herinnert u zich deze nog?). De centrale rol voor de muziek levert soms ook tenenkrommende musicalmomentjes op, met huilerige uithalen die in het Zandvoortse Circustheater niet zouden misstaan. Maar dat hindert niet, want er volgt dan al snel genoeg een knokpartij, of er duikt een buitenechtelijk kind op, of iemand laat zich zo schaamteloos omkopen dat je meteen weer weet: deze serie doet niet aan happy endings of berouw.

En juist dat maakt de show zo verslavend. Empire is zoals de Amerikanen zeggen unapologetic: het speelt met vooroordelen maar schroomt tegelijk niet om donkere taboes aan te kaarten. Lucious en Cookie komen uit het getto, hebben zichzelf omhoog gevochten en schromen niet dat ten volste uit te buiten. Wij zijn het eerste zwarte entertainmentbedrijf dat naar de beurs gaat, schreeuwt Lucious triomfantelijk. Tegelijkertijd valt hij zijn homoseksuele zoon keihard af en draait hij zijn hand niet om voor een liquidatietje.

Drip-dripper-dee-drop, gaat de belangrijkste hit uit de serie. Maar in Empire is zelfs dat deuntje onweerstaanbaar.