Via crowdfunding investeren in start-ups is per definitie high risk. Iets meer bevoogdende wetgeving zou daarom ook in Nederland niet weg zijn.

Ons vader preekte altijd: liever een oude sok op zolder, dan door hebzucht het schip in. Investeerders in het crowdfundingfonds van ABN Amro zouden willen dat ze zo’n vader gehad hadden. Twee van de zeven start-ups die met het fonds werden opgericht zijn inmiddels al failliet,  meldt De Volkskrant vandaag. Naar hun geld kunnen de investeerders fluiten. Zij investeerden via het door ABN in 2012 opgerichte platform SEEDS, waarmee particulieren in een beperkt aantal bedrijven geld konden steken.

Balen dus, dat twee van die bedrijfjes al ter ziele zijn. Maar erg opzienbarend is het niet. In Amerika faalt naar verluidt 90 procent van de start-ups binnen drie jaar. Investeren in een start-up is per definitie ‘high risk’.

Je kunt je daarom afvragen of het voor gewone, niet bijzonder financieel vaardige burgers, wel zo verstandig is erin te investeren. Nota bene in de Verenigde Staten, die toch niet bekend staan om hun links-bevoogdende wetgeving, was er daarom lange tijd een wet die hiervoor een stokje stak. De zogenaamde Security Act verbood bedrijven een openbare oproep aan burgers te doen in hen te investeren. De wet stamt uit de jaren dertig, toen tijdens The Great Depression veel burgers gelokt door olie- en goudbedrijven grote sommen geld verloren.

In 2012 kondigde Obama echter een, in zijn eigen woorden, ‘game changer’ aan. Het moest voor bedrijven mogelijk worden een nieuwe poel van investeerders aan te boren: the American people. Niet het hele volk was het daarmee eens. Actiegroepen als de Consumer Federation of America, een soort Amerikaanse consumentenbond lobbyden nadrukkelijk tegen het afschaffen van de wet. Wanneer kapitaalwankele Amerikanen door bedrijven worden overgehaald te investeren, zou dat net zulke funeste gevolgen kunnen hebben als de plotselinge huizenbubble in de jaren ’90. Meer dan drie jaar wisten de actiegroepen, gesteund door een paar Democratische senatoren, de nieuwe wetgeving tegen te houden.

Anderen vonden de oude wet juist ‘patronizing, frustrating en nanny-like’. De podcast Startup, waarin we een startend bedrijfje volgen, wijdde er eind vorig jaar een aflevering aan.

De lobby van de start-upwereld heeft geholpen. In maart van dit jaar werd het crowdfundonderdeel van de nieuwe JOBS (Jumpstart Our Business Startups) Act toch getekend. Deze maand treedt de wet in werking.

Of veel arme Amerikanen, gelokt door de verleidingen van de startup-wereld, de komende jaren het schip in zullen gaan moeten we afwachten. De bezwaren van de consumentenorganisaties stemmen in elk geval tot nadenken. Moeten burgers niet beschermd worden tegen de start-up-hosanna, zeker gezien de hoge failure rate?

Ook in Nederland mag er daarom wel duidelijkere regelgeving wat betreft crowdfunding komen. Het toezicht op de betrouwbaarheid van de verschillende platformen laat nog veel te wensen over, constateerde het FD onlangs. In Amerika vinden ze dat misschien bevoogdend. Maar nu we ook in Nederland onder leiding van Neelie Kroes moeten streven naar een start-up-cultuur, mogen vaderlijke wijsheden wel weer van zolder gehaald worden.