#MeToo als politiek wapen

https://soundcloud.com/doubledutch-53732124/0231-doubledutch-22-november-2017

Is er sprake van selectieve verontwaardiging in de politiek als het om seksuele intimidatie gaat? Het Republikeinse establishment heeft afstand genomen van de Republikeinse Senaatskandidaat Roy Moore toen bekend werd dat hij tienermeisjes – waaronder een veertienjarige – seksueel had misbruikt. Maar rechtse media staan nog steeds achter Moore en ook Trump steunt hem. Dat laatste was natuurlijk te verwachten want Trump heeft alle aantijgingen tegen hemzelf ontkent en de vrouwen die hem beschuldigden van seksuele intimidatie voor ‘leugenaars’ uitgemaakt. Toen de Democratische senator Al Franken van ongewenste intimiteiten werd beschuldigd was er geen Democraat te vinden die hem verdedigde. Al Franken bood zijn verontschuldigingen aan. Moore en Trump blijven glashard ontkennen. Twee heel verschillende reacties. Welke werkt politiek gezien?

Een recente peiling toont aan dat Democratische kiezers veel harder oordelen over een politicus die zich schuldig heeft gemaakt aan seksuele intimidatie dan Republikeinse kiezers. Dat lijkt aan te tonen dat de verontwaardiging hierover partijpolitiek gebonden is. (01:46)

Dit leidt tot een discussie over de opstelling van de Democratische partij ten tijde van de seksschandalen van president Bill Clinton. Is de hardere opstelling van Democraten nu een reactie daarop? Of is het een gevolg van de toenemende macht van vrouwen binnen de partij? (10:00)

De beeldenstorm. Freke woont in het stadje Great Barrington, geboorteplaats van W.E.B. Du Bois, de Amerikaanse socioloog, schrijver van het baanbrekende werk The Souls of Black Folk, mede-oprichter van de burgerrechtenorganisatie NAACP. Volgend jaar viert het stadje zijn geboortedag. Tijd voor een eerbetoon. En dus heeft Freke zich gestort in een burgerinitiatief om een standbeeld van Du Bois op een prominente plek op Main Street te plaatsen. Maar ook beelden zijn politiek. Denk aan de strijd over de standbeelden van generaals van de Confederacy die nu woedt. Du Bois sloot zich op hoge leeftijd aan bij de communistische partij. Dat maakte een eerbetoon in zijn geboorteplaats onmogelijk. Maar de tijden zijn veranderd. Over geschiedenis, cultuur en eerbetoon. (15:56)

Een update van het nieuws waarover we in eerdere afleveringen van de podcast spraken: de tijdelijke verblijfsvergunning van 60.000 Haïtianen die afloopt, de gezondheidsverzekering voor kinderen uit de lagere middenklasse die niet is verlengd, de torenhoge kosten van de opioid-verslaving en de derde poging om Obamacare de nek om te draaien. (26:39)

De Tips van de week

Freke luisterde terug naar een reportage die ze bijna vijfentwintig jaar geleden met Djoeke Veeninga maakte over seksuele intimidatie in de VS. En vond het verbijsterend hoe actueel dit is. Een soort #MeToo Revisited. Het was 1993, twee jaar nadat Anita Hill onder ede had getuigd voor de Senaat over de seksuele intimidatie van Clarence Thomas, die niettemin werd beëdigd als Supreme Court-rechter. Het was kort na een defensieschandaal en Djoeke en Freke gaan op stap naar een legerbasis en een universiteit waar ze horen over sensitiviteitstrainingen. Vijfentwintig jaar later kunnen we concluderen dat die trainingen dus niet veel hebben opgeleverd. Of wel, seksuele intimidatie op de werkplek is een kwestie die je niet in een klap uitroeit. (35:02)

Reinout luisterde naar een interview met Khizr Khan, een Amerikaanse vader met een Pakistaanse achtergrond die zijn zoon verloor in de oorlog in Irak. Als vader van een gesneuvelde soldaat sprak hij op de Democratische conventie. Prompt werd hij aangevallen door Trump. Reinout is getroffen door Kahns waardigheid. (38:28)

En tenslotte, een mededeling. Dit is de een-na-laatste aflevering van onze podcast. Reinout stopt met zijn werk als correspondent. En daarmee houdt DoubleDutch ’twee correspondenten over Amerika’ op te bestaan.