De ochtenden van Vrij Nederland: de gesprekken van vandaag volgens de redactie. De zeurende scepsis is vanmorgen met geen driedubbele espresso weg te spoelen. Niets is wat het lijkt, luidt het credo. Niemand is te vertrouwen.

Je ziet ‘m al staan, de Jumbo-medewerker uit Zwolle. Blij als een kind, toen hij in juli een verjaardagskaart op de mat vond. Zo’n grote, dikke, met een mekkerend muziekje binnenin. ‘Kan ik u helpen?‘ op zijn trui. ‘Lang zal je leven’, op de kaart. En een dosis explosieve stof op de verjaardagswens. Vriendelijke groet, de ‘Jumbo-bommer’. De dreiging is landelijk, zegt de politie. Ga maar niet naar de Jumbo, voor de zekerheid, en open al helemaal geen verjaardagskaarten als u niet daadwerkelijk verjaart. Laten we voor de zekerheid het zekere voor het onzekere nemen.

Oud PowNed-verslaggever Jan Roos schreeuwde gisteren moord en brand op Twitter. Twaalf Marokkaanse jongens vielen hem aan. Met een stuk hout en een ijzeren pijp. Gewoon, ineens, de onschuld zelve, toen hij wat munten in de meter wilde stoppen. Het kan je zomaar overkomen, in Amsterdam West. ‘Ze hadden er niet op gerekend dat sommige blanke mannen de tegenaanval inzetten,’ brulde de moraalridder. Hij zou zich hebben verdedigd met een kapmes van een halve meter lang.

Roos had het even te druk om de confrontatie vast te leggen.  ‘Hij was bezig met het uiten van allerlei racistische teksten,’ verklaarde een overbuurman tegen verslaggevers van Het Parool. ‘En met dat mes.’ Kan gebeuren. Het slachtoffer doet dus maar geen aangifte.  ‘Nee joh dat heeft toch helemaal geen zin,’ zegt de belaagde. ‘Het stikt hier van de Marokkanen, hoe moet ik nou vertellen wie wat gedaan heeft’.

Roos heeft er geen blijvend letsel aan overgehouden. Geen litteken, geen pleister, niet eens een parkeerbon. De Marokkanen in kwestie zien hem graag terug. Vanavond, roepen ze, ‘als-ie een man is’. Kom op, Jan, film het even. Laten we voor de zekerheid het zekere voor het onzekere nemen.

Van het andere incident, de ‘grote vechtpartij’ in Beverwijk afgelopen dinsdag, blijkt bij nader inzien geen sprake. Getuigen zat. Zo veel, dat de omstanders door de media voor vechtersbazen werden aangezien. Twintig zouden het er zijn. Het waren er drie. Meisjes van een jaar of dertien. Eentje kreeg een schop. Gelukkig was de politie daar, voor het geval dat.

Scepsis lijkt de norm. Een ongezonde portie werd Linda van der Giessen fataal. De signalen van griezelige bedreigingen door John F. en zijn vuurwapen waren nu eenmaal niet ‘spijkerhard’. De politie wachtte een dag. De dag waarop ze werd doodgeschoten. ‘Ze had alleen horen zeggen van dat wapen,’ verklaart de politiechef. Net als de vorige vrouw die eerder haar zorgen uitsprak over F. En die daarvoor. En nog drie. ‘Het is een aanwijsbare fout’, vervolgt de chef.  ‘De dood van Linda raakt je in het hart. In het lijf.’ Net als de kogel, die haar het leven kostte. Kijk, daar zijn we dan weer zeker van.

De sterren vielen bij bosjes uit de hemel, afgelopen nacht. Vannacht krijgen we een herkansing. Alsjeblieft, breng wat zekerheid.