‘Alleen maar blije mensen,’ verkneukelde Volkskrant-hoofdredacteur Philippe Remarque zich gisterenavond op Twitter. Hij doelde op een stralende Sharon Dijksma, een verwaaide Mark Rutte in een trui, een een hoopje ‘succesvolle en aantrekkelijke young professionals’ op de voorpagina van de Volkskrant.

Wie de krant openslaat, stuit vanmorgen op een hardnekkige portie ongemakkelijkheid: de foto’s van de jaarlijkse heisessie van het kabinet – een ‘alternatieve opening van het politieke seizoen’ – bezorgen ons hetzelfde kippenvel dat opsteekt als we de kleuterjuf in haar bikini zien. Of Sinterklaas, verregend in de bushalte. Dit hoort niet. Dit zouden we niet moeten zien.

We hadden het kunnen weten: als het kabinet een potje strandvoetbal speelt, terwijl hun (mantel)pakken bij de stomerij liggen, is er stront aan de knikker. En inderdaad: het einde der tijden is nabij. Er worden zelfs data genoemd, staat in De Telegraaf. Ergens tussen 22 en 28 september. Dikke kans dat het de 24e wordt, Sekten van overal op de wereld zijn nog niet eerder zo eensgezind geweest. Deze keer is het voor het echie. Er wordt nog vergaderd over de manier waarop de Dag des Onheils zich aandient: de Wachters van de Nacht gaan uit van een tsunami. De sekte River of Glory durft te wedden om een meteorietinslag op de 23e. Het lijkt ons handig de kelder hoe dan ook al goed vol te proppen. ‘De tijd is kort, heel kort,’ dreigt profetes die Deborah Aquila, maar goed, het blijft in zo’n geval natuurlijk gissen.

‘Het kan niet gewoon genoeg zijn,’ kopt het AD vrolijk boven een foto waarop Rutte, Ard van der Steur aan zijn stropdas trekt. ‘Verdomme, Ard,’ hoor je hem denken. ‘Ik had nog zo gezegd: casual friday.’

Die trui. Wie weet maskeert het kledingstuk de diepe, ‘dooretterende’ wond die Rutte opliep door het vastbijten in loze beloften. Na vijf uur lang vergaderen, eindigde hij gisteren op de pijnbank, waar hij werd bekogeld met de ene na de andere ‘I told you so’. De VVD ging akkoord met een derde steunpakket aan Griekenland. Schoorvoetend gaf Rutte toe: ‘eenzaam verzet is dwaas’. Tandenknarsend. Een excuus kwam er niet uit. Het bleef steken, achterin zijn keel, als een stuk droog brood. ‘Zo is het leven’, concludeerde de premier. ‘Misschien is er nu een ieniemienie kansje dat het wel gaat lukken’, probeerde VVD-Kamerlid Mark Harbers. Als blikken konden doden.

Als het einde der tijden nadert, kun je net zo goed je kop in het zand steken. In Wassenaar bijvoorbeeld, aan de hand van Sharon Dijksma in een regenjas.  In je allergewoonste trui valt het niemand op dat je verantwoordelijk bent.