De gesprekken van de dag volgens de redactie. Vandaag: van al dat geruststellen lopen de koude rillingen over de rug.

In Brussel rijdt de tram weer. Forenzen klemmen hun koffertje als vanouds onder de arm in de metro en schoolbussen ontzien drukke ouders. ‘Het leven gaat weer z’n normale gang’, zegt de ene na de andere verslaggever met een geruststellende zachte g. Met een haastig in elkaar geflanst kattenfilmpje bedaart de stad zenuwachtige toeristen.

Twee weken lang stonden hotels praktisch leeg en was het Louvre uitgestorven, maar de aantrekkingskracht van de stad van de liefde blijkt na veertien dagen onweerstaanbaar. Ook in Parijs wil het leven weer ‘z’n normale gang gaan’.

Wat door de aanslagen bruut werd onderbroken, moet gewoon moet worden afgemaakt. Tijdens de aanslagen op Parijs vermoordden terroristen 89 mensen in het Bataclantheater, ongeveer halverwege het optreden van de Eagles of Death Metal. ‘Onze vrienden wilden rock and rol en gingen dood. Ik wil terug en leven,’ zegt zanger Jesse Hughes tegen Vice. ‘Ik wil terug naar Parijs. Zo graag, en ik kan niet wachten.’

Laat het leven ook hier alsjeblieft z’n normale gang gaan, leek Obama te willen zeggen, nadat hij uren had gesproken met de Amerikaanse veiligheidsdienst. Geen zorgen. ‘Ik weet dat het sinds de aanslagen in Parijs aan de eettafel regelmatig gaat over terrorisme,’ zei hij, vanachter een katheder in de Roosevelt Room. ‘En ik begrijp dat jullie willen weten of iets vergelijkbaars hier zou kunnen gebeuren.’ Hij liet een stilte vallen, zoals alleen hij dat kan. Een stilte die gepaard gaat met samengeperste lippen en een frons. Opdat we weten dat het menens is. ‘We zijn tot de conclusie gekomen dat er op het moment geen sprake is van een specifieke, geloofwaardige dreiging. Áls de dreiging ontstaat, laten we jullie dat weten.’ Gevolgd door een knikje en een knipoog met twee ogen. De angst mag de traditie niet in de weg zitten. Het is verdorie Thanksgiving.

Zelfs Rutte kan het niet laten te sussen. Op zijn manier: hij kondigde een doorbraak aan. Een doorbraak! Nog even en dan hebben we het vluchtelingenprobleem mooi opgelost. ‘Ik kan er niet veel over zeggen vanwege het vertrouwelijke karakter, maar ik heb de indruk dat er nu zo veel push achter zit dat we komende weken belangrijke stappen kunnen zetten,’ zei hij. We moeten hem op z’n woord vertrouwen, maar het kalmeert de boze, bange burger wat.

Gelukkig maar. Want hoe lang houd je het vol, dat bang zijn? Het is alsof je te lang verstoppertje speelt: na een uur tussen het linnengoed kom je maar weer uit de kast. Tegen beter weten in sluit je het gevaar uit. We houden de schijn op met Grunbergiaanse nuchterheid.

Nadat je het hoogste veiligheidsniveau eenmaal hebt ingezet, kun je voor je eigen gemoedstoestand niet meer terug. We blijven bang. Zodra de boel normaliseert, ligt de vijand op de loer. Als-ie slim is. Toch?