De hyper geënsceneerde droombeelden van Foam-talent Tom Callemin

Een van de jongste Foam-talenten van 2015 is de Belg Tom Callemin (1991), wiens werk eerder dit jaar al in Foam werd geëxposeerd. Twaalf mysterieuze beelden zijn er te zien op de Unseen Photo Fair, allen zwartwit, allen ’s nachts geschoten. We zien een ruïne, verlicht als ware het een museumstuk; een chemicaliënpak, keurig op de grond gedrapeerd van wat door de geringe hoeveelheid spullen een kamer in een vakantiehuisje lijkt. De aanblik is sinister, maar toch ook weer niet, want goedbeschouwd liggen er gewoon wat kleren op de grond, en is er wel eerder een gebouw in verval geraakt.

Waar kijken we eigenlijk naar?

‘De sfeer van mijn herinneringen,’ vertelt Callemin aan de telefoon. ‘Deze serie tracht oude ervaringen aan te presenteren aan de hand van nieuwe beelden.’ Want zo werkt het geheugen nu eenmaal, stemmingen worden vaak beter onthouden dan daadwerkelijke gebeurtenissen. De weg van halve herinnering naar eindresultaat was een lange – met het project is hij drie jaar zoet geweest. ‘Ik ben een soort schilder. Eerst maak ik een aantal schetsen, dan begin ik met voorbereiden. Ik ben veel tijd kwijt aan enscenering en belichting.’

Ter illustratie: alle foto’s zijn in de buurt van Gent en Brugge geschoten. Er gaan teveel acteurs en technische hulpmiddelen mee om ver uit te wijken. Bovendien: alles moet een paar keer over, voor één foto zegt Callemin soms wel vijf opnamesessies nodig te hebben.

Dat leidt tot geheimzinnige beelden, die het gevoel bieden dat je je in de droomwereld van de fotograaf begeeft. Maar wel op diens uitgekiende voorwaarden.