In Japan worden popsterren niet verliefd. Dat mag niet van de producent. Word je het toch, ga jij de groep uit en je haar eraf. Van Jezus Christus tot Leonardo DiCaprio: een idool met lusten is geen stuiver waard.
Mijn moeder geloofde een tijdje in God. Ze was een jaar of tien en kreeg op de katholieke basisschool bijbelles van Jezus Christus. Nou ja, het wás ‘m niet, maar hij leek sprekend.
De kapelaan had krullen en een gitaar, een smetteloos pak, een zachte stem en lieve ogen, en als je de jouwe samenkneep en een tijdje naar hem bleef staren, zag je dat hij een kroon van licht droeg. Het was Hem niet, maar áls Hij de aarde een bezoekje zou gunnen, dan zou-ie er precies zo hebben uitgezien. Mijn moeder was weg van de godsdienstmeester. En alles wat hij vertelde was waar.
Totdat hij uit de kerk trad, en een relatie kreeg met een getrouwde vrouw. Jezus Christus, het gore lef. Mijn moeder viel van haar stoel en van haar geloof.
Mijn vriendin was verliefd op Leonardo DiCaprio. Er hing een poster op de kastdeur. Als je een paar sokken wilde pakken, stond je precies met je gezicht tegen het zijne. Als zij naar beneden liep om chips te pakken, keek ik altijd even of het papier rond zijn mond begon te rimpelen. We hadden allebei nog niet gezoend. De poster wel.
We hadden ‘m dood zien gaan: onze grote liefde, lijkwit en bevroren, met dat stijve handje van ‘m, zonk uit het zicht. Kate Winslet bleef achter, drijvend op dat stuk hout waar met gemak twee mensen op pasten. Hij bleef voor altijd in ons hart, veilig in de vrieskast, veilig op sterk water.
Tot we in een blaadje lazen dat er ook fotomodellen waren van twintig, die hem met hun ranke armen uit de ijszee hadden geplukt en het van de kou afgestorven handje op hun billen lieten ontdooien. Weg poster. Weg Leo. Kutfilm.
De haren van Minami
Minami Minegishi is 21 jaar oud, en een van de oudste leden van de Japanse meidengroep AKB48. Ooit telde de groep 48 leden, nu zijn dat er 140. Allemaal meisjes, in korte rokjes, matrozenpakjes, kniekousen en met paardenstaarten en poezenoortjes in hun haar. Ze passen met z’n allen amper op het podium, huppelen en geven elkaar voor de camera kusjes en knipogen.
Een paar jaar terug werd Minami verliefd. Ze bleef een nachtje slapen bij haar vriendje. Niet veel later trok zij in tranen het boetekleed aan en schoor naar Japanse traditie haar hoofd kaal. ‘Het is allemaal mijn schuld. Allemaal.’
Want in Japan hebben jonge sterren geen geliefde. Dat mag niet. Er gelden strenge ‘no dating clauses‘: de idioot competitieve Japanse popindustrie biedt vruchtbare grond voor vrij spel van monsterlijke managers. Een vriendje of vriendinnetje vreet aan de waarde van het idool, dus blijven de meisjes en jongens koste wat kost onbevlekt, maagdelijk, kinderlijk haast. De imagoschade van het ontgroende sterretje kost de manager meer dan de originele investering. En één plus één is twee.
Om imagoschade te voorkomen gaan Japanse producenten ver. Gênant ver. In de populaire realityserie We got Married? doen jonge sterren een tijd lang voor de camera alsof ze getrouwd zijn. Ze vinden het hart-stik-ke spannend. Tijdens interviews giechelen kandidaten hun zenuwen weg. Met rode konen vragen ze de presentator of het niet wat provocatief is om in de auto de riem van je ‘echtgenoot’ vast te maken. Ik bedoel, dan kom wel wel heel dichtbij. Daten? Nooit gedaan. Handjes vasthouden? Ja, één keertje. Zoenen? ‘Nou, hoe durf je zoiets te vragen!’ Ze dragen in beeld nog net geen kuisheidsgordel.
Het gaat om jonge, knappe, succesvolle mensen. De jongste kandidaat is 19, de oudste 27. ‘Sexy’, misschien. Minus sex.
Vorige week stond een verliefd meisje van zeventien voor de rechter. De Japanse pers probeert wanhopig te achterhalen om wie het gaat. Waarschijnlijk zingt ze in Dokidoki, een ander ‘maagdelijk’ Japans meidengroepje. Toen de fans lucht kregen van haar verliefdheid, werd ze uit de band gezet en vroeg de producent haar ouders om 38500 euro. Als de boete op de rekening van de producent staat, kan de liefde de pleuris krijgen.
Ze pikt het niet. Ze weigert het scheermes en de tranen. Het is haar goed recht verliefd te zijn, zei ze de rechter. Fans, verliefd of verslaafd, mogen niet knagen aan het recht op zelfbeschikking.
De rechter, Kotsuya Hara, gaf haar gelijk. Het leek wat moeite te kosten, maar hij sprak zijn vonnis uit: ‘We moeten toegeven dat het te ver gaat popsterren te verbieden een liefdesrelatie aan te gaan. Zeker wanneer ze hun liefde financieel moeten compenseren.’ Intiem contact met mensen van het andere geslacht is een belangrijk deel van de menselijke zoektocht naar geluk. ‘Op die zoektocht heeft iedereen recht, zei Hara. ‘Ook een idool.’
Het idool griste haar poezenpak van plank en danste verliefd de rechtbank uit, het podium op, op zoek naar geluk.
Jezus Christus en Leonardo DiCaprio, George Clooney en Grace Kelly. Ooit zo felbegeerd, tot een ander de droom van het alleenrecht met een kus of een trouwring de nek omdraaide. De jongens van One Direction, toen er nog niemand zwanger van ze was. Zelfs Hitler was slachtoffer van zijn eigen marketingprincipes, en zou Eva Braun in het geniep beminnen.
Rutte houdt stug vol. Het is wat waard, dat onbevlekte.
Het is even slikken, maar het went wel. Mijn vriendin hing een poster op van Don Diablo. Mijn moeder vond een ander, een rasatheïst. ‘Ik had het kunnen weten, toen. Want, hé, wat vrat Jezus wel niet uit met met Maria Magdalena?’
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.