Midden in de hal van het bezette Maagdenhuis kon je je uren vergapen aan een bord met steunbetuigingen en solidariteitsverklaringen. Op een gegeven moment leek de revolutie werkelijk overal te zijn doorgedrongen; van Mexicaanse verpleeghuizen tot Kroatische basisscholen.

Maar serieus en blijvend sloeg de vonk sloeg toch vooral over naar Engeland, waar in Londen aan meerdere universiteiten studenten het Amsterdamse voorbeeld volgden. Foto’s van de bezettingen daar hadden net zo goed hier genomen kunnen zijn. Met fietsensloten aan elkaar gehaakte deurklinken. Haastig met karton en zwarte verf in elkaar geknutselde borden. Vermoeid maar fel ogende jongens met ongewassen krullen. De Londen School of Economics gaf het startsein, waarna in de Britse hoofdstad even later ook Kings College, de University of Arts en Goldsmiths University werden bezet.

Tussen de met dik tapijt en houten wanden gedecoreerde bestuurskamers aan beide kanten van het kanaal vonden met enige regelmaat Skype-sessies plaats. Op Twitter en Facebook werd er druk op los gementioned en gesupport. En met een bezoekje van de Amsterdammers aan Londen kreeg de internationale solidariteit verder gestalte.

Veel van de ontwikkelingen in het hoger onderwijs (bezuinigingen, publicatiedruk, nadruk op rendement) zijn in de landen dan ook vergelijkbaar. Zo ook de grieven. De lijstjes ‘demands’ van De Nieuwe Universiteit en de verschillende Free Universities kwamen grotendeels overeen.

Behalve één punt, dat in Nederland totaal ontbrak maar in Engeland opvallend veel aandacht kreeg. En hoewel het van weinig betekenis kan lijken, zegt het veel over hoe het stelsel zich daar de afgelopen jaren ontwikkeld heeft. Alle Engelse studenten hameren op meer tijd, geld en aandacht voor psychische ondersteuning. Voor de studenten van Occupy Goldsmiths was het terugdringen van de counselling waiting list zelfs de eerste en belangrijkste eis.

Die wachtlijsten zijn de afgelopen jaren aan alle Britse universiteiten gigantisch gegroeid. Meer en meer Engelse studenten zoeken hulp bij een psycholoog: van 4 procent in 2011 tot 8 procent dit jaar. De verklaring daarvoor ligt deels bij het afgenomen stigma op het zoeken van psychische hulp. Maar volgens de studentpsychologen zijn het vooral de toegenomen financiële druk en slechte baanperspectieven die studenten tot een depressie of burn-out drijft. Velen werken zich tijdens hun studie een ongeluk en sluiten torenhoge leningen af om het collegegeld te kunnen betalen. Het voert de angst te ‘falen’ of na afstuderen geen goede baan te vinden verder op.

Aan studentenpsychologen is in Nederland voorlopig nog geen gebrek. Maar zorgwekkend is de Britse tendens niettemin. Temeer omdat we in Nederland steeds verder naar het Britse systeem lijken te willen opschuiven: meer nadruk op excellentie, collegegelddifferentiatie en via een studielening in ‘jezelf investeren’. Het gewraakte rendementsdenken kan wel eens meer onder druk zetten dan alleen de kwaliteit van het onderwijs. De schreeuw om meer studentenpsychologen in Engeland geeft ook in Nederland te denken.