Toen Mieke van der Weij (59) begin jaren tachtig Nederlands studeerde, bekroop haar op de fiets door Amsterdam soms een raar gevoel.
‘Dan was ik op weg naar de UB en dacht ik: ik begraaf me de hele dag in de late Middeleeuwen terwijl ik door een stad rijd waar van alles aan de hand is. Dáár wilde ik iets mee doen. Noem het een ontwakend journalistiek bewustzijn.
Radio is niet wezenlijk anders dan televisie. Alleen is de omgeving veel meer ontspannen. Die ontspanning leidt vaak tot betere gesprekken. Gasten zijn niet zo bezig met hun uiterlijk. Bij televisie gaan ze eerst in de schmink. Waarmee je dus eigenlijk zegt: “U bent niet goed genoeg zoals u bent.” Soms kan de ontspanning bij radio wel doorslaan. ’s Nachts bij Casa Luna wordt het in het tweede uur – als luisteraars mogen bellen – soms wel een beetje leuterkousen. Dan kan het medium opeens juist heel traag worden. Je moet de presentator proberen te zijn naar wie je zelf graag zou willen luisteren. Ik vraag alles wat ik wil, ook als ik iets niet weet. Want als ik iets niet weet, zullen veel luisteraars het ook niet weten.
Een aangename stem is heel belangrijk. Een prettige radiostem is niet te hoog, juist ook voor een dame. Er moet warmte in zitten, energie. Meer dan bij televisie. Er komt bij radio veel meer accent te liggen op de inhoud. Wat je zegt, bepaalt alles. Mensen horen vaak beter wat een presentator zegt als ze hem of haar niet zien.
Wie ik bewonder is Felix Meurders. Hij heeft een prettige toon en is altijd helder. Als ik naar hem luister en hij heeft tien mensen in de studio zitten, dan weet ik toch precies wie er aan het woord is. Maar mijn nummer één is Chris Kijne. Een uitstekende interviewer. Geestig en erudiet. Een genot om naar te luisteren.’
Meer radiopresentatoren vindt u hier.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.