Bladwijzers / De beste bronnen bij het nieuws

David Simon; Powerful shit

‘Ik ben bewonderaar noch criticus van generaal Petraues,’ schrijft David Simon op zijn weblog. ‘Maar ik ben zeker wel een criticus van wat de journalistiek in dit land is geworden.’ Simon, de bedenker en schrijver van de televisieserie The Wire, maakt in een vlammend betoog gehakt van alle politieke commentatoren die vinden dat Petraeus zich door de affaire heeft gediskwalificeerd voor het ambt van generaal en CIA-directeur. Toen Simon zelf nog journalist was, schrijft hij, heeft hij zich voorgenomen nooit meer over seksschandalen van beroemdheden te schrijven. Dat was niet waar hij verslaggever voor was geworden. Bovendien: vreemdgaan is nou eenmaal wat mensen doen. ‘Sex, done right, is some powerful shit.’ Neem notoire vreemdgangers als Roosevelt, Eisenhower, Kennedy, Johnson, Clinton of Martin Luther King. ‘Wij hebben sommige van de slimste en meest toegewijde publieke figuren gesnapt met hun broek op de enkels,’ schrijft Simon. ‘Iedereen die kijkt naar de geschiedenis van de mens en beweert dat er een direct verband is tussen seksuele loyaliteit en politieke grootheid of moreel leiderschap is een gek of een leugenaar.’

Wired; Mea culpa

Dezelfde journalistiek die Petraeus nu veroordeelt, was eerder collectief in katzwijm gevallen voor de generaal. In een artikel op Wired.com trekt verslaggever Spencer Ackerman het boetekleed aan. De Amerikaanse pers zag in Petraeus een mythische figuur, de redder van het vaderland, ‘the wisest general in the US army’, zoals Ackerman hem in 2007 kwalificeerde. Ackerman beschrijft de subtiele manier waarop Petraeus hem en andere journalisten inpalmde, met zijn uitstraling van ‘academicus-soldaat’ in plaats van oorlogszuchtige havik, zijn openhartige off the record-gesprekken en zijn inmiddels befaamde jogsessies met journalisten. Met schaamte herinnert Ackerman zich dat hij zo blij als een kind was toen de generaal zich zijn naam nog herinnerde. Hij citeert een passage uit het boek van Petraeus’ biografe/minnares Paula Broadwell en geeft toe dat hijzelf net zo goed die vleiende woorden had kunnen schrijven. Het artikel van Ackerman is eerlijk en verhelderend en geeft een mooi inzicht in de manier waarop journalisten beïnvloed worden door personen die zij bewonderen maar tegelijkertijd kritisch moeten volgen. Toch blijft de lezer na het artikel met een aantal vragen zitten. Bijvoorbeeld: waarom komt Ackerman pas na de affaire, die in principe niets te maken heeft met Petraeus’ werk als generaal, met deze ontboezemingen? En over welke daden van de generaal zou Ackerman met terugwerkende kracht kritischer zijn geweest?

CNN; Blow job

De Amerikaanse pers was Petraeus inderdaad erg gunstig gezind. Dat kan niet gezegd worden van de jonge verslaggever Michael Hastings, die eerder al met een interview in Rolling Stone die andere ‘grote’ generaal Stanley McChrystal ten val bracht. Hastings is altijd een groot criticaster van Petraeus geweest. Waar bijna iedereen de generaal prees voor zijn werk in Irak en Afghanistan, legde Hastings consequent de keerzijden van zijn beleid bloot. In een interview met CNN fulmineert een felle Hastings tegen die andere kant van Petraeus die niemand wilde zien. In een messcherp artikel op Buzzfeed.com beschrijft hij vervolgens hoe ‘de hele filosofie van Petraeus gebaseerd was op het verhullen van de waarheid, op deceptie en op het bouwen van een vals imago.’ En dat deed hij met groot succes. ‘Ironically, despite all the media fellating, our esteemed and sex-obsessed press somehow missed the actual blow job.’

Runner’s World; Alfamannetje

Op internet worden veel grappen gemaakt over de obsessie van Petraeus met joggen. En, toegegeven, wie de verhalen van Amerikaanse verslaggevers over Petraeus leest, vraagt zich af of er nog journalisten te vinden zijn die de generaal níet tijdens het hardlopen hebben geïnterviewd. Hoogtepunt van deze jogjournalistiek is het hilarische artikel ‘The General Motors’ uit 2007, gepubliceerd in renmagazine Runner’s World. De generaal blijkt hier een dwangmatige fitnessfreak te zijn, een alfamannetje dat met alles van zijn manschappen wil winnen en zich als een onversneden drill instructor opstelt. De generaal is bovendien zo ijdel dat hij de journalist van Runner’s World een paar dagen na het gesprek ongevraagd twee gesigneerde foto’s opstuurt van hun hardloopgesprek.

Guardian; Surveillance state

Voor veel progressieve media is het echte schandaal van de affaire-Petraeus de ongekende omvang van de Amerikaanse surveillance state die is blootgelegd. Er moet dan ook geen onderzoek worden gedaan naar de slippertjes van generaals, maar naar de wijze waarop de FBI de affaire op het spoor is gekomen. Blogger en activist Glenn Greenwald zet op de site van The Guardian uiteen op welke manier de FBI zijn boekje te buiten is gegaan. Zonder bewijs of gerechtelijk bevel kon een FBI-agent grasduinen in verschillende e-mailaccounts. Door middel van digitale forensische technieken wist hij de locaties en namen van de gebruikers te achterhalen. Zo kon hij de verschillende relaties en verbanden blootleggen. Greenwald beschrijft op verongelijkte toon hoe de Amerikaanse grondwet met voeten is getreden, maar ziet ook een lichtpuntje: ‘Er is enige gerechtigheid te vinden in het feit dat een van de sterren van Amerika’s veiligheidsstaat is verwoest door hetzelfde surveillance systeem dat hij zelf heeft geïmplementeerd en moest overzien.’

Yahoo; Gedicteerd door e-mail

De affaire gaat over veel meer dan surveillance en online privacy, betoogt Virginia Hefferman. Het is óók het verhaal van het e-mailtijdperk. De relatie tussen Petraeus en Broadwell werd in stand gehouden door hun gezamenlijke Gmail account. Hier lieten de twee tortelduiven duizenden berichten voor elkaar achter in de concept-folder. Dit maakt hun affaire per definitie anders dan een affaire in de analoge wereld, schrijft mediacolumnist Hefferman. En niet alleen omdat ze vergeten waren om de juiste voorzorgsmaatregelen te treffen voor hun digitale liefdesbriefjes. ‘Nee, de hele vorm van hun affaire werd gedicteerd door het medium,’ betoogt Hefferman. ‘Het was epistolair. Het was obsessief. Het was van een afstand. Het leek hoogst intiem maar werd in feite makkelijk publiek gemaakt. Hun romance was er een gemaakt van e-mail, in de taal van e-mail, met de snelheid van e-mail, en met de risico’s en beloningen van e-mail.’

The Daily Show; Jon Stewart

En dan is er uiteraard nog televisiepresentator Jon Stewart, die op zijn eigen onnavolgbare wijze zichzelf en andere media op de hak neemt. Gewoon even kijken.

Ga voor deze bronnen naar vn.nl/petraeus