‘Ik begrijp niet dat mensen het leuk vinden te lezen hoe iemand wordt afgeslacht’

Drie thrillers in drie jaar!
‘Ja! Vind je dat snel? Weet je, ik lees ze zelf eigenlijk nooit, thrillers. Ik heb ontzettend veel respect voor schrijvers, maar ik kan niet zo goed begrijpen dat mensen het leuk vinden om tot in detail te lezen hoe iemand wordt afgeslacht, verkracht, vermoord en in stukken gesneden. Mensen vragen me soms hoe ik mijn werk als forensisch rechercheur aankan, maar mijn werk heeft een doel, het is geen amusement. Ik weet waar ik het voor doe, en krijg een kick van het oplossen van zaken. Niet van alles eromheen, want de werkelijkheid is gewoon goor, smerig en triest.’

De hoofdpersoon in uw boeken, forensisch rechercheur Renee Spaan, heeft ook al zo’n hekel aan thrillers.
‘Haha! Ja, ik ben het niet, Renee, maar ze ligt wel heel dicht bij me. Als de tactisch rechercheur op de plaats delict aankomt, zal hij nooit aan de forensisch rechercheur vragen “En? Hoelang is-ie al dood?” Dat is een typische tv-vraag. Nederlandse thrillerauteurs kijken vaak af bij Amerikanen, en geloof me: daar klopt geen reet van. In mijn boeken staat ook niet de hele waarheid, maar ze zijn wel geloofwaardig.’

Renee Spaan legt een bloemetje bij het graf van een moordenaar. ‘In de dood verdient iedereen respect,’ zegt ze.
‘Mooi. Ik ben ervan overtuigd dat, als je een moordenaar de drie minuten, of zelfs drie seconden voor de moord zou laten herbeleven, ze het niet zouden doen. Ik zou ze iedereen gunnen, die drie seconden. Jij en ik zijn bij machte in die seconden de juiste beslissing te maken. Een klein beetje vertraging, waardoor ons geweten kan spreken.

Ik heb de onderkant van de samenleving leren kennen bij de technische recherche. Mijn eerste nacht op straat was ik in shock. Kijk, plaats delicten vind je meestal niet daar waar het goed gaat. Achter gordijntjes van de huizen waar ik binnenkwam, trof ik soms alleen leegte. Op een betonnen vloer zaten kindertjes van zeven of acht jaar. Niet gedoucht, geen ontbijt. Mama is dronken, papa aan de drugs. Ik heb zo veel mensen gezien van wie ik het knap vind dat het ze überhaupt lukt elke dag weer op te staan. Het leven vormt en misvormt je. En in de wereld waarin ik werk, gaat het leven van de één altijd ten koste van een ander. Ik heb niet zo snel meer een oordeel klaar.’

Anders dan Renee houdt u zich tegenwoordig alleen nog bezig met zaken uit een ver verleden.
‘Ja, cold cases. Ik vond het lastig, het verdriet dat komt kijken bij zaken. Toen ik nog in het ziekenhuis werkte, voelde ik me ook het meest op mijn gemak in de OK, waar de patiënten al slapen. Als mijn collega’s met nabestaanden praten, trek ik me liever even terug. Ik heb liever foto’s en een broodje pindakaas.
Er liggen in Nederland honderden mensen begraven zonder naam. Ooit gaf de recherche dan op; daar gaan wij verder. Ik doe graag dingen die anderen niet voor mogelijk houden. “Die zaak kun je niet oplossen.” O nee? Ik dacht het wel. “Dat boek kun jij niet schrijven.” O nee? Ik dacht het wel. Als iemand zegt: “Het lukt niet meer”, dan denk ik: dat zullen we wel zien.

Ik zie elke dag hoe mensen worden weggerukt door toedoen van een ander. Zoveel kansen nog, zoveel talent. Het kan me zo kwaad maken als ik zie hoe mensen opgeven, of hun talenten laten liggen. Laatst hoorde ik iemand zeggen dat mijn boekenserie uit negen delen zou bestaan. Nog zes! Een uitdaging! Man, ik hoop dat ik 130 word.’