Hoofdredactioneel

Ja, u mag het nu echt ronduit zeggen: het zijn Marokkaanse rotjongens die de boel verzieken. Ahmed Aboutaleb is blij dat nu ook de laatste sociaal-democraten het ‘M’-woord over de lippen hebben gekregen (pagina 24). Volgens hem een noodzakelijke stap in ‘het leerproces’ waar zijn PvdA doorheen moet. De ‘strenge maar rechtvaardige’ staatssecretaris van Sociale Zaken zou willen dat zijn partij even goed als Wilders in staat is ‘de pijn in de samenleving’ te agenderen. Het is ongetwijfeld belangrijk zaken bij de naam te noemen, maar wat dan? Hoe gaan we de pijn bestrijden?

Hoe diep de pijn kan zitten, blijkt ook uit de reportage over de Londense deelgemeente Southwark (pagina 30). Redacteur Margalith Kleijwegt keerde terug naar het gebied waar zij in de jaren tachtig actief was als maatschappelijk werkster. Southwark is een van die gebieden in de Londense regio waar rivaliserende jeugdbenden hun strijd voeren. Dit jaar zijn er al zevenentwintig tieners vermoord. Geweld is een van de schaarse manieren om status te veroveren. Londen is niet zo ver weg, beamen Nederlandse deskundigen.

En hoe zit het met de pijn van het geld? Mogen we nu ronduit zeggen dat de wereld is verziekt door het Amerikaanse neoliberale kapitalisme? Is de ineenstorting van banken een noodzakelijke stap op de weg die ons terug zal voeren naar een gereguleerde markteconomie – het einde van het taboe op het ‘K’-woord? Vergeet het, betoogt columnist Kees Kraaijeveld (pagina 19): wij zijn allemaal Wall Street. ‘Elke vermogende wereldburger heeft boter op zijn hoofd.’

En mocht de Nederlandse vlag weer in top gaan boven ABN AMRO, dan is het misschien goed in herinnering te roepen (pagina 13) dat het Nederlandse kabinet destijds weigerde tussenbeide te komen om de pondsgewijze verkoop van de bank te voorkomen – de vrije markt moest zijn werk doen. Over leerprocessen gesproken.

[email protected]