Singer/songwriter en schrijfster Aafke Romeijn heeft een baby gekregen, Rudi. Maar ze doet met opzet geen fotoshoot in een tijdschrift en plaatst geen herkenbare foto’s van Rudi op de sociale media.

Hoera! Ze is er! Rudi Francis Romeijn is geboren. Ze is de allerliefste en allerschattigste baby ooit, natuurlijk. Maar voordat jullie vragen waar alle schattige babyfoto’s blijven moet ik jullie teleurstellen: die komen er niet.

Of ja: natuurlijk zijn er babyfoto’s, maar die blijven op mijn telefoon, of op de afgesloten Tumblr die we gebruiken als fotoboek. En dus niet op facebook, twitter, instagram en snapchat. Hoe graag ik jullie ook zou verblijden met Rudi’s hoofd met konijnenoren-filter: ik ga mezelf inhouden.

‘Onze’ generatie baby’s is de eerste die opgroeit met ouders die zich uitleven op de sociale media. De eerste generatie baby’s die dus overal te vinden is. Er zijn nog geen etiquettes over hoe we daar mee omgaan, en de baby’s zelf kunnen we nog niet vragen hoe ze erover denken dat hun ouders ze vanaf de eerste dag voor iedereen zichtbaar op het internet zetten. Ik heb er lang over nagedacht, over gepraat met Bram, mijn ouders, andere mensen. Ik merk dat iedere ouder anders met het dilemma omgaat, en voor iedere keuze is iets te zeggen.

Mijn eigen leven speelt zich voor een flink deel af in de openbaarheid. Dat komt omdat ik daar zelf voor kies: ik maak muziek, verschijn op tv, en schrijf openhartig in landelijke media en op mijn blog en sociale media-accounts. Soms heeft dat vervelende gevolgen, dan zit ik zelf op de blaren. Vind ik niet erg. De laatste tijd merk ik dat mensen die mijn mening niet kunnen waarderen steeds vaker gaan spitten in wat er over mij vindbaar is op het internet, om vervolgens hun haat te larderen met oeroude citaten of foto’s van mij. Moeten ze zelf weten (ik kan me leukere hobby’s bedenken). Het baart me alleen wel zorgen als ik erover nadenk foto’s van Rudi te posten.

Rudi kan nog geen keuze maken over haar exposure. En ik wil heel graag de keuze aan haar laten. Ik wil niet dat ze betrokken raakt in allerlei discussies, fitties of andere online dingen, alleen maar omdat ze toevallig mijn dochter is.

Bovendien wil ik dat ze, op het moment dat ze daar de leeftijd voor heeft, zelf kan beslissen hoeveel van haar er zichtbaar is online. Dat ze niet haar eerste kalverliefde moet gaan uitleggen dat haar moeder al die gênante babyfilmpjes ooit heeft gepost. Puber zijn is al awkward genoeg.

Ik heb ook nee gezegd tegen het aanbod van een mooie, tot in de puntjes geregelde fotoshoot-met-baby in een landelijk tijdschrift, omdat het raar voelt om Rudi als een soort van accessoire te gebruiken in iets dat uiteindelijk alleen maar dient voor mijn eigen exposure. Daar is ze veel te belangrijk voor.

Let wel: ik heb begrip en respect voor ouders die een andere keuze maken, en geniet met volle teugen van de foto’s en filmpjes van hun kroost. Deze blogpost is alleen maar bedoeld om uit te leggen waarom wij ervoor kiezen om Rudi uit de schijnwerpers te houden. Om toch een héél klein beetje te kunnen delen, hier een foto met een heel klein beetje Rudi.