Het nieuws van vandaag: de sociaaldemocratie in de problemen in Nederland, Brazilië en Groot-Brittannië.

En weer komt de PvdA er in een peiling van Maurice de Hond niet goed vanaf. Samsom en consorten kunnen op negen zetels rekenen – een schamele zes procent van het electoraat. Zelfs in Brazilië, waar gister massaal werd geprotesteerd tegen president Dilma Roussef en haar arbeiderspartij (PT), zijn de sociaaldemocraten populairder. Daar kunnen ze namelijk op de steun van acht procent van de bevolking rekenen.

Vorig jaar werd Roussef nog herkozen. In haar eerste termijn als president nam de ongelijkheid af – een belangrijke overwinning voor Brazilië, dat van oudsher een van ‘s werelds meest ongelijke landen is. De werkloosheid bleef laag, de armoede nam wat af. De sociaaldemocraten – toen elf jaar aan de macht – slingerden enthousiast modder naar de uitdagende partijen. Daar ontstond de eerste ergernis. Roussef had haar mond vol over de rechten van arbeiders, maar stelde een conservatieve minister van Financiën aan die gelijk het mes zette in uitkeringen en pensioenen. Ze betichtte haar tegenstanders van corruptie, maar ondertussen kwam onder haar bezielende leiding het grootste corruptieschandaal in de Braziliaanse geschiedenis aan het licht. Petrobas, een semi-staatsolieberijf, bleek gretig steekpenningen aan te nemen – die vervolgens vaak werden doorgesluisd naar campagneteams van politieke partijen. Daarbij bleef ook de PT niet buiten schot.

Ondertussen bevindt Brazilië zich in de ergste recessie in 25 jaar. De werkloosheid valt nog mee, maar stijgt snel. Vorige week al uitten de Brazilianen zich op traditionele wijze: door tijdens een tv-toespraak van Roussef uit het raam te hangen en potten en pannen ritmisch tegen elkaar aan te slaan.

In maart gingen al 1,5 miljoen demonstranten de straat op. Ook politieke partijen neigen steeds meer naar het afzetten van Roussef, van wie wordt gedacht dat haar verkiezingscampagne door ‘fout‘ geld gefinancierd is en dat ze temperde met haar laatste begroting. De eerste vrouwelijke president in de geschiedenis van Brazilië zou hierdoor niet langer integer zijn.

In Groot-Brittannië hebben de sociaaldemocraten over integriteit niet te klagen. Kandidaatleider Jeremy Corbyn declareert immers al jaren het minste van alle politici. Een radicaal andere koers zou Labour weleens goed kunnen doen, want de partij kreeg er bij de afgelopen verkiezingen aardig van langs. En dus wordt in september een nieuwe leider gekozen. Tegen de wel heel linkse Corbyn is alvast een revolte ontstaan. The Guardian raadde van de week een andere kandidaat aan. Tony Blair, bij Britse sociaaldemocraten ongeveer even geliefd als Sepp Blatter bij voetballiefhebbers, waarschuwde al twee keer dat Corbyn aan het roer het einde van Labour in zou leiden. Gisteren meldde nog een prominent zich aan het front. Gordon Brown waarschuwde dat Labour moet oppassen dat het niet als protestpartij eindigt.

Het mag geen verrassing heten dat Corbyn ondertussen steeds populairder wordt.