<div class="lead">
Kon er nou echt geen vrouwelijke DJ op de foto, Radio 2? &#8216;Meisjes doen dat gewoon niet. We kunnen geen vrouwelijke DJ&#8217;s vinden.&#8217; Houd toch op, dit soort uitspraken horen thuis in een museum.
</div>
Vanochtend een feestelijke tweet van Radio 2: men kan deze week weer stemmen voor de Top2000. Ook inbegrepen: een groepsfoto van de elf dj’s die de lijst gaan presenteren. Elf witte mannen van een Bepaalde Leeftijd die, gehuld in spijkerbroeken en spijkerblousjes, stoere poses aannemen en de camera in kijken. Het herinnerde me er weer even fijntjes aan dat Radio 2 nog altijd een bolwerk van witte mannen is. Nou is er de afgelopen tijd naar aanleiding van het <a href="https://www.youtube.com/watch?v=EO2l1JXS7HE">clipje</a> van Fresku al heel wat gezegd over het gebrek aan kleurrijke dj’s en muziek, maar ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst de vraag hebben gesteld waarom er zo weinig vrouwen te horen zijn op de radio. Bij dezen.
<q class="pull-left">Medialand leeft blijkbaar nog in het tijdperk jaren ’50: mannen oefenen mannenberoepen uit, vrouwen doen vrouwendingen.</q>
Één keer zoeken op google levert tientallen antwoorden op deze vraag op. Het eerste en meestgebruikte antwoord: dj’en is nou eenmaal een jongensberoep. Vrouwen zitten niet op zolder met cassettebandjes en microfoons te klooien, die spelen met poppen. Of, zoals Radio 2-dj Sander de Heer in een <a href="http://www.volkskrant.nl/archief/te-hooggestemd~a3414044/">interview</a> met de Volkskrant zei: ‘DJ is een nerdy beroep… heel technisch. Meisjes doen dat gewoon niet.’ Ik hoop dat ik niet de enige ben die met haar lange wimpers klappert bij het horen van dit soort gendernormatieve taal. Waar op middelbare scholen al sinds de jaren ’70 campagne wordt gevoerd om meer meisjes richting de technische universiteit te krijgen (&#8216;Ja echt, je mag en je kunt een technisch beroep uitoefenen, ook al heb je lang haar en tietjes&#8217;), leeft medialand blijkbaar nog in het tijdperk jaren ’50: mannen oefenen mannenberoepen uit, vrouwen doen vrouwendingen.
Je zou zeggen dat met name de NPO iets meer waarde zou hechten aan het representeren van de hele samenleving. Waarom wél met veel kunst- en vliegwerk de hele verzuiling in stand houden, zodat mensen van verschillende politieke en religieuze gezindten zich herkennen in programma’s, maar vervolgens geen belang hechten aan de representatie van een groep die &#8211; pak ‘m beet &#8211; de helft van Nederland bevolkt? &#8216;Ja maar: er zijn geen vrouwelijke dj’s te vinden. We willen echt wel, maar ze zijn onvindbaar. Vrouwen willen niet.&#8217; Ook een veelgehoord argument. Mijn devies: beter zoeken. Ik kan zo een vijftal vrouwelijke dj’s opnoemen die nu bij regionale stations of internetradio werken en die ik zó op de landelijke radio zou willen horen. En nee, ik ga geen namen noemen om mijn punt te bewijzen. Zo moeilijk zijn ze echt niet te vinden.
Het laatste argument klinkt betrouwbaar, want wetenschappelijk onderbouwd. Onderzoek heeft uitgewezen dat zowel mannen als vrouwen vrouwenstemmen irritant, hoog en schel vinden. Bovendien geldt: hoe lager de stem, hoe betrouwbaarder die overkomt. Men luistert, kortom, gewoon niet graag naar vrouwen op de radio. Dat kan zijn, toch bekruipt mij de vraag of dat niet gewoon een kwestie van gewenning is. Immers: in België (en ook op, bijvoorbeeld, de BBC) wordt een veel hoger percentage radio-uren door vrouwelijke dj’s ingevuld, en daar heb ik nog nooit iemand over horen klagen. Is dat omdat Vlaams-Nederlands nu eenmaal zachter klinkt, of omdat bij onze zuiderburen vrouwelijke dj’s al sinds de jaren ’60 geen uitzondering meer vormen?
Als de NPO, en dan met name Radio 2, zichzelf en zijn taak serieus zou nemen, dan zou men zich niet langer moeten verschuilen achter passieve argumenten. &#8216;Het is nu eenmaal een mannenberoep&#8217; en &#8216;we kunnen geen vrouwen vinden&#8217; zijn argumenten die wat mij betreft direct tentoongesteld mogen worden in een nog op te richten museum. Over een jaar of wat trekken we daar onze museumjaarkaart, en lopen hoofdschuddend langs eindeloze vitrines met maquettes van werkplekken die tot 2015 waren voorbehouden aan witte mannen van een zekere leeftijd. Liefst gehuld in spijkerbroek en spijkerblousje.