Eindelijk brak de week aan waarin we een sjaal om onze nek moesten binden en de koordjes van onze capuchons nog wat strakker aantrokken. En die door weersomstandigheden afgedwongen blikvernauwing kwam ons eerlijk gezegd niet zo slecht uit. Gelegitimeerde oogkleppen, die hadden we wel verdiend. Het hele jaar weer keihard ons best gedaan om aan de goede kant te staan, om oké te zijn, en een sinecure was dat niet.
Oké als we waren, stonden we schuimbekkend voor de etalage van de laatste banketbakker die het in zijn botte kop had gehaald zijn Piet-figuurtjes uit te rusten met stigmatiserende lippen. Onbaatzuchtig hadden we thuis uren gewerkt aan spandoeken met slogans als ‘Marsepein Doet Pijn!’ en ‘Borstplaat Voor Zijn Kop!’ En terwijl we daar stonden, verkondigde de virtueel grootste partij van Nederland dat alle moskeeën gesloten dienden te worden en dat moslims dus de facto niet dezelfde rechten hadden als de rest van Nederland. Was dat niet ook een onsje volkswoede waard? Misschien wel een onsje méér zelfs? Waarom lieten we de bakker de bakker niet en trokken we met onze okéje broeders en zusters gezwind naar het Malieveld om dáártegen onze stem te verheffen?
Oh, daar lazen we de geruststellende verklaring al in ons avondblad. De PVV roept zulks alleen maar om aandacht te trekken als er verkiezingen in aantocht zijn, en overschrijdt daarbij steeds weer een nieuwe grens van betamelijkheid. Je zou het dus ook gewoon een traditie kunnen noemen, en tradities zijn onschuldig – behalve dan als ze worden uitgestald in de etalage van een banketbakker. En dus slikten we onze referenties aan Hitler, die toch ook vrij ver was gegaan om de aandacht op zich te vestigen, subiet weer in.
Goddank, we waren nog steeds oké. En we hoefden pas in actie te komen als Sunny Bergman een rechtszaak tegen de PVV zou beginnen, tegelijkertijd een documentaire over die rechtszaak zou maken, daarna een boek over de totstandkoming van die documentaire zou schrijven, en ten slotte drie weken aan één stuk bij De Wereld Draait Door, Pauw en RTL Late Night zou aanschuiven om over de eerste, tweede én derde druk van haar boek te vertellen – alles geheel voor de goede zaak uiteraard.
Dat scheelde weer, want als we heel eerlijk waren: die moslims hadden het ons de laatste tijd nou niet bepaald makkelijk gemaakt. Alle misselijkmakende strapatsen van IS, de steunbetuigingen in de Schilderswijk voor die engerds, het belagen van een wijnbar in Rotterdam, en nu weer al het gedoe met de Turken – probeer daar maar eens oké onder te blijven. Doe je je stinkende best om de moslim een warm hart toe te dragen en je ondertussen ook nog sterk te maken voor de emancipatie van de vrouw, komt de Turkse president Erdogan opeens om de hoek zetten met de boodschap dat dat laatste tegennatuurlijk is.
Vrouwen zijn gemaakt om moeder te zijn, en ook al weigerden feministen dat te begrijpen, daar was niks mis mee. Vroeger mocht hij graag de voeten van zijn eigen moeder kussen, verklaarde hij, ‘omdat ze naar het paradijs roken’. Ja, broer, met je lange arm: zo zijn wij in Nederland niet getrouwd. Al kun je je natuurlijk wel weer afvragen wat er zou overblijven van de strijdlust van die IS-boys als ze eenmaal beseften dat in het paradijs niet de zoete geur van tweeënzeventig willige maagden hangt, maar die van de eeltige voeten van mama Erdogan.
Weet je wat? Wij doken nog wat dieper in onze jas. Moslims, racisten, banketbakkers, vrouwen: ze kregen allemaal de pip maar. Wij warmden ons aan de gemoedelijkheid van de decembermaand, waarin alles oké is en iedereen deugt, niet in de laatste plaats wijzelf. Gordijnen dicht, Bart Smit-folder op schoot. De enige zorg die nog rest, is de vraag welk ‘knotsgek’ bordspel we ditmaal zullen aanschaffen. Tik Tak Boem of Poepie Knor? Ach, wat boeit het, ‘spelplezier voor het hele gezin’ is toch wel gegarandeerd. Sinterklaasje, kom maar binnen met je collega!
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.