Fuck, voor dit soort dingen moet je nooit te vroeg komen, zeker geen dertig minuten. Ik stap het kamertje binnen, aan tafel zit een vrouw met haar vingers te tikken, achter haar staat een grote boekenkast. Geschrokken kijkt ze op: ‘Vind jij het ook zo spannend?,’ vraagt ze vanonder een pluizige bos haar. Ik haal mijn schouders op en vraag of ze een bekertje water wil. Bij iedere cursist die vervolgens binnenstapt vraag ik mij meer af of dit niet pottenbakkersclub K(l)ei Goed is; het zijn allemaal vrouwen van middelbare leeftijd – en één verdwaalde Belg. Waar ben ik terechtgekomen?

Schrijflessen

Geadopteerd door romantische gedachten zat ook ik vorig jaar te tikken op mijn kamertje. Ik werkte aan mijn manuscript en met overmatige (of ongepaste) tevredenheid durfde ik werk op te sturen. Als ik al antwoord kreeg, was de toon duidelijk: je hebt soms de juiste toon, maar mist de kunde om een homogeen verhaal te schrijven, gebruikt te veel bijvoeglijke naamwoorden en de drang om door te lezen is te klein. Dus, ik zocht op internet naar schrijflessen en werd enthousiast van de Querido Meesterproef.

‘Je hebt soms de juiste toon, maar mist de kunde om een homogeen verhaal te schrijven en de drang om door te lezen is klein.’

Deze cursus van vier maanden is voor mensen met enige schrijfervaring en concreet boekplan. Er volgde een aanmeldingsprocedure waarin ik onder andere eigen werk, een synopsis en mijn schrijfervaring opstuurde. Het was goed om eens schematisch naar mijn werk te kijken. Eén van de vragen was bijvoorbeeld: geef in drie zinnen weer waar je verhaal over gaat; voor ieder beginnend schrijver een handig hulpmiddel om de kern van jouw boek bloot te leggen. Ik stuurde alles op en na twee weken kreeg ik het verlossende mailtje: ik was toegelaten.

Genialiteit

Zelfs met drie shots morfine zouden zenuwen van de pluizige haardos-vrouw niet zijn afgenomen. Ze is weer gaan zitten en heeft net haar pitch gedaan. Ze wil een boek schrijven over een huisje in een bos. Andere ideeën gaan over een psychoanalytica met wespenallergie die een klachtenbrief ontvangt, boeren in Kenia of intriges in het Nederlandse bedrijfsleven. Kortom een interessante mix van onderwerpen. Als ik terug in de bus naar Haarlem zit, bekijk ik mijn aantekeningen. De grootste uitdaging gaat worden om mijn reisroman boeiend te houden en ik moet de film This must be the place kijken.

Ook bekijk ik het contract dat ik met mijzelf heb gesloten: ik zal iedere week vijftienhonderd woorden schrijven. Maar, het meest opvallend was de even zo nuttig als nutteloze opmerking van schrijfdocent Inge Schouten: ‘Ja, er zijn regels voor literatuur waar je je als schrijver aan kunt houden, maar iedere regel kan met een geniaal voorbeeld van boord worden gegooid.’ Kortom: alles wat je hier leert kan je net zo goed niet leren. Leuk, heb ik daar veertienhonderd euro voor betaald.