Overwatch, het nieuwste product van gamegigant Blizzard, is lieflijk, kleurrijk en voor iedereen toegankelijk. Maar de gamewereld blijft helaas de gamewereld, en een lekker wijf een lekker wijf.

Het hangt in de lucht. Miljoenen gamers staren uit het raam, tellen op kantoor de uren, kwijnen weg voor een scherm waarop relatief niets, he-le-maal niets interessants gebeurt. Pas vanavond kunnen ze los, omdat vandaag Overwatch verschijnt. De hype is te snijden.

Voor game-leken onder ons: Overwatch is de eerste first person shooter (je schiet vanuit het ik-perspectief) van Blizzard Entertainment, de crème de la crème onder de grote spelontwikkelaars.

Over die titel: Overwatch is een organisatie van superagenten in een futuristische wereld die door mensen en intelligente robots gedeeld wordt. Twee teams van zes spelers nemen de gedaante aan van leden (of tegenstanders) van deze veelzijdige groep. Blizzard heeft de hype Overwatch flink opgeschroefd met stripverhalen en korte animatiefilms die de speelwereld en personages introduceren (zie hieronder).

Die teasers doen niet onder voor de gelikte animatiefilms die we in de bios zien. Resultaat: toen Overwatch deze maand een weekend lang gratis getest mocht worden, trok het wereldwijd 9,7 miljoen spelers. (Ter vergelijking: van het andere kassucces van deze maand, het Indiana-Jones-voor-in-de-huiskamer-avonturenspel Uncharted 4: A Thief’s End, werden in een week 2,7 miljoen exemplaren verkocht. En dat noemden nieuwssites al ‘breaking’ en ‘smashing’.)

Blizzard Entertainment, gezeteld in Irvine, Californië, is verantwoordelijk voor de kolossale hits Diablo (1996), Starcraft (1998) en World of Warcraft (2004). Verwant aan die laatste verschijnt dit jaar een speelfilm (Warcraft), geregisseerd door Duncan Jones, zoon van Bowie. Ook harkt Blizzard geld binnen met het digitale kaartspel Hearthstone: Heroes of Warcraft (2014). Het bedrijf staat erom bekend (of berucht) zich de beste kwaliteiten van andere games toe te eigenen en op te poetsen, om vervolgens met iets veel beters op de proppen te komen. Dat gold voor World of Warcraft, dat voor een Massively Multiplayer Online game (MMO, waarbij duizenden spelers tegelijk dezelfde enorme speelwereld delen) zó volmaakt was, dat het de doodssteek van het genre betekende: geen enkele latere equivalent kon het succes van WoW nog evenaren. Het gold ook voor Heroes of the Storm (2015), dat een plaats veroverde in het waanzinnig lucratieve Multiplayer Online Battle Arena-genre (MOBA), geregeerd door de titanen League of Legends en DotA 2. Dit zijn de games die het meest bekeken worden op de gamestreamingwebsite Twitch en waarbij de wereldkampioenschappen jaarlijks arena’s vullen (letterlijk, en miljoenen aan prijzengeld uitkeren). Vorige maand nog was Ahoy afgeladen voor League of Legends. Dat Heroes of the Storm een prominente plek claimt binnen die club zegt veel over de kwaliteit van het spel en het vernuft van de ontwikkelaar.

Promotieafbeelding van ‘Overwatch’ met het personage Mercy. die in het spel een ondersteunende functie bekleedt.

Ook Overwatch is een sprekend voorbeeld van afkijken, oppoetsen en ogen uitsteken. Blizzard heeft kosten noch moeite gespaard om zijn eerste schietspel te polijsten tot een razendsnelle competitie.

Net als andere Blizzard-spellen is Overwatch verkrijgbaar op verschillende spelplatformen – Xbox One, Playstation 4, Windows – en vraagt geen krachtige computer. De toegankelijkheid zit ‘m ook in de eenvoud van de besturing, het hoge tempo en korte duur van potjes, en de typerende aantrekkelijkheid van de vormgeving. Blizzard wil dat élke speler zich in het spel vertegenwoordigd voelt en biedt personages uit alle werelddelen. Overwatch is lieflijk en kleurrijk; de vergelijking met familiefilmfabriek Pixar is meermaals gemaakt.

Enige verschil is dat Pixar de nadruk niet legt op bepaalde vrouwelijke lichaamskenmerken. Vrouwen in Overwatch hebben, op twee na, zandloperfiguren waar Kanye West een videoclip mee zou vullen. Mannen vind je in elk formaat: kort, lang, vierkant, harig, lelijk, dik, gespierd.

Eerder dit jaar kwam Overwatch binnen de gamewereld in opspraak nadat een fan had geklaagd over het iconische personage Tracer – een eigenwijze jongedame met een Brits accent – die na een overwinning te sexy zou poseren. Het zou niet stroken met haar speelse karakter. De enige reden dat ze haar kont naar achteren stak was dat de makers nu eenmaal weten dat er veel jonge jongens naar kijken. Na het protest verwijderde een verontschuldigende Blizzard de pose. Nog niet goed: dat had seksistische gal van rechtse gamers tot gevolg. Er werd weer een pose toegevoegd, maar beter werd het er niet op.

Links: Tracers oorspronkelijke ovewinningspose. Rechts: de nieuwe pose. Of is het andersom? Ach.

Het is vanzelfsprekend dat spellen gemaakt worden voor een zo breed mogelijk publiek. Zoals Jeff Kaplan, game director voor Overwatch, het verwoordt: ‘We want *everyone* to feel strong and heroic in our community. The last thing we want to do is make someone feel uncomfortable, under-appreciated or misrepresented.’

Blizzard graaft daarvoor het grootste gamer-cliché op: de doorsnee gamer als een jonge, witte heteroman die mooie, sexy vrouwen wil zien. Ook Heroes of The Storm en Hearthstone (dat vorige maand een schaamteloos oriëntalistische speluitbreiding uitbracht) kampen met deze kwaal. Ondanks de toegankelijkheid in systeemeisen en vormgeving, en de vermeende diversiteit van de personages, blijft het misgaan in een cultuur die maar niet inclusief wil worden. Overwatch wordt te gek, het wordt waanzinnig populair, maar verheffend is anders.