Het jaar loopt ten einde, dus wemelt het in de media weer van de ranglijsten – een epidemie die begin deze eeuw begon en haar hoogtepunt vast nog niet heeft bereikt. Zelf heb ik het diepere nut ervan nooit zo begrepen.
Want heel fijn natuurlijk, dat werkgeversvoorzitter Bernard Wientjes ‘voor de vierde maal op rij’ de eerste plaats bekleedt in de ‘Volkskrant Top 200 van invloedrijkste Nederlanders’. Maar zou er één nieuwsvolger zijn die hiervan opkijkt? En vooral: zou er één nieuwsvolger zijn die kan uitleggen wat deze wetenschap toevoegt aan onze bestaande kennis?
Nog lastiger lijkt me dat bij een andere ranglijst die vorige week werd geopenbaard: DeMedia100 (aanstellerige spelling niet van mij). Op deze tophonderd, gesponsord door bedrijven als Sanoma, NRC Media en ANP Press Support, belanden de ‘meest invloedrijke’ journalisten, tv-presentatoren, uitgevers, omroepbazen en adverteerders. Hier staat (voor het derde jaar achtereen) John de Mol fier bovenaan. Die kwam, begrijp ik, bij de feestelijke presentatie in Amsterdam niet opdagen. Dat had hij trouwens gemeen met tweeënzeventig anderen uit de tophonderd. Pikant: twee van hen die wél aanschoven (‘mediatycoon’ Derk Sauer en uitgever Annemarie van Gaal) lieten zich in de societyrubriek van Het Parool ontvallen dat ze bijna niet waren gekomen. Maar ja, de organisatie had ze ‘gestalkt’.
Niettemin blikten de initiatiefnemers tevreden terug op het evenement. Fascinerend, zei een van hen op Nederlandsmedianetwerk.nl, hoe ‘spraakmakend’ de ranglijst in drie jaar tijd was geworden. Geen wonder, vond hij. ‘De grote steekproef en de slimme onderzoeksopzet maken de resultaten betrouwbaar.’
De Nederlandse Nieuwsmonitor nam DeMedia100 bloedserieus
O ja? Altijd interessant: even een blik werpen op de non-respons. En zie: van de 26.000 aangeschrevenen uit de mediawereld deden ‘ruim’ 1000 mee aan het onderzoek. Ofwel: 4% had de moeite genomen om de enquête in te vullen. Zo’n steekproef heet elders niet ‘groot’, maar tamelijk mager. Des te maller klinkt de pretentie dat je op basis daarvan meent te kunnen vaststellen wie het ‘meest invloedrijk’ zijn – sowieso een notoir glibberig begrip. De Volkskrant baseert zijn ranglijst nog op een ‘netwerkanalyse’: wie komt wie in welk gremium tegen. Die onderzoeksopzet heeft enige logica. Deze maar een heel klein beetje.
Opmerkelijk genoeg bleek De Nederlandse Nieuwsmonitor daar heel anders over te denken. Dit ‘wetenschappelijk instituut voor de journalistiek’ nam DeMedia100 bloedserieus. Twee dagen na de presentatie verscheen er een heus ‘rapport’ rond de prangende onderzoeksvraag: worden de tien hoogsten uit deze ranglijst ook het vaakst genoemd in de landelijke dagbladen?
Zo houden we elkaar lekker van de straat. Maar het diepere nut ervan zal ik vermoedelijk nooit begrijpen.
Je reactie wordt geplaatst zodra deze is goedgekeurd. Je reactie is geplaatst.