Vanaf 2 juli vormt Forum voor Democratie de grootste Nederlandse fractie in het Europees Parlement. Aanvoerder Derk Jan Eppink wordt als expert van buitenlandse politiek bewierookt in zijn nieuwe partij. Al was het maar door zijn aankondiging dat hij daar gaat zitten om het motorblok van sociaaldemocraten en christendemocraten ‘een stok in de spaken te steken’. Hoe hij dat op ‘constructieve wijze’ (zijn eigen woorden) denkt te gaan doen, wekte mijn belangstelling, want het lijkt me wel erg dialectisch.

Sluw genoeg met woorden is de oud-columnist van de Volkskrant in elk geval. Hij noemde zich senior fellow bij het London Center for Policy Research in New York. Klinkt heel gewichtig, maar dat Center was niet meer dan een groep ultrarechtse discipelen die hun hogepriester Herbert London volgden in een missie die weinig afweek van de Trump-agenda. Het had ook het Donald Center for Policy Research kunnen heten.

Is Derk Jan Eppink de Steve Bannon van het potsierlijke trio Baudet-Hiddema-Cliteur?

Oudere versies van hun website maakten er geen geheim van dat de missie de bevordering van de Republikeinse agenda was. Voor onversneden rechtse stukken kon men er volop terecht.

Grote sprongen

Niet dat Eppink een onverstandig persoon is. Hij analyseert goed en heeft een prima historische intuïtie. Maar hij wordt gedreven door rancune (ten opzichte van Obama, Clinton), ideologie (een politieke afkeer van links, goede bedoelingen, moderne waarden) en diep wantrouwen (voor de deep state en de gevestigde media).

Een columnist is aan hem verloren gegaan, omdat zijn geschreven meningen niet meer gecombineerd konden (en mochten) worden met zijn politieke ambities voor FVD. Is hij de Steve Bannon van het potsierlijke trio Baudet-Hiddema-Cliteur?

Specialiteit van Eppink is de persoonlijke mening verpakt in analytische duiding. Iets kleins wordt uitvergroot in de travestie van de analyse. De observatie van een derde wordt veralgemeniseerd tot de waarheid. De onschuldige vergelijking wordt gepromoveerd tot de grote gelijkenis.

Doelwitten: Obama, de media, de naïeve Europese Unie, de oudere vrouw, en alles wat anti-Trump en kritisch over Israël is.

Op 10 oktober 2018 eindigt een verhandeling over de benoeming van de anti-abortusrechter Brett Kavanaugh in een grote sprong naar het wezen van de MeToo-beweging. Die wordt gecontamineerd door de vergelijking met het Mccarthyisme, want beschuldiging staat gelijk aan schuld, de beschuldigde is weerloos. Zo ging de beruchte anticommunist McCarthy ook te werk in de jaren vijftig.

Specialiteit van Eppink is de persoonlijke mening verpakt in analytische duiding. Iets kleins wordt uitvergroot in de travestie van de analyse.

In een column van 28 augustus 2018 wordt een beschrijving van het debacle Halbe Zijlstra-Stef Blok uitvergroot tot een samenzwering waarin minister Sigrid Kaag (‘de excuustoer van Blok kan Kaag niet lang genoeg duren’) de macht grijpt over een ‘kernthema’ dat haar volgens Eppink niet behoort toe te komen, namelijk het Nederlandse Israëlbeleid. Ze zou vooringenomen zijn door haar huwelijk met een Palestijnse man, een insinuatie die verder niet onderbouwd wordt. ‘Steunt Kaag acties voor Boycot, Desinvesteren en Sancties tegen Israel?’, vraagt Eppink zich dreigend af.

De methode-trump

24 mei 2017 zijn ‘de gevestigde media’ aan de beurt. CNN is overwegend kritisch over Trump blijkt uit een Harvard-studie. Dat transformeert hij in een wijde aanklacht tegen de deep state, die geholpen door campagne-journalistiek, fake news, en een grotelijks lekkende bureaucratie door hem verantwoordelijk wordt gesteld voor de poging om een wettig gekozen president te verwijderen.

Op 1 februari van dat jaar schrijft hij hoe Trump, amper twee weken president, Theresa May ontmoette en ‘Londen verloste uit een dreigend isolement’. Angela Merkel heeft volgens hem met haar ‘Welkombeleid’ een mensenstroom ingang gezet ‘die alle slechte uitkomsten combineerde’, de Britten uit de Europese Unie dreef, en ‘electorale revoltes op het continent’ veroorzaakt. De naïeve EU moet minder preken over Europese waarden, en zich snel heruitvinden voor een wereldorde die is gebaseerd op macht: de methode-Trump.

Op 10 mei 2017 signaleert Eppink dat The New York Times, in tegenstelling tot de Wall Street Journal, feitelijke berichtgeving en opinie vermengt. De NYT heeft columnist Bret Stephens van de WSJ binnen gehengeld. Die waagde het in zijn eerste bijdrage voor de elitekrant om een vraagteken bij de klimaatwetenschap te plaatsen. De groene lezers van de Times hingen in de gordijnen.

Een mooie aanleiding voor de toekomstige Forumleider om ook zelf Trump alvast toe te juichen als hij even later uit het Parijse Klimaatakkoord zal stappen: ‘kardinalen van de klimaatkerk zullen moord en brand schreeuwen als Amerika de kerk uitloopt’.

Mitteleuropa

8 mei 2018, een half jaar vóór de Amerikaanse midtermverkiezingen, uit Eppink in een column zijn twijfels of de Democraten er onder leiding van Nancy Pelosi in zullen slagen om een deel van de macht op Trump te heroveren. Zijn voorspelling: Trump wordt onderschat, de economie doet het goed, de wall tegen immigranten is populair, de belastingen gaan omlaag, en Trump zorgt voor ‘een doorbraak met Noord-Korea’. (Dat had zelfs CNN niet gedacht, kan Eppink niet nalaten te sneren).

Er is weinig van de voorspelling uitgekomen – voorspellen is ook lastig – maar het gaat erom dat de columnist van de eerste tot de laatste alinea zijn wantrouwen tegen Nancy Pelosi afzet tegenover het gogme van Trump.

Toen Halbe Zijlstra nog net niet betrapt was op de leugen over zijn ontmoeting met Poetin in de Russische datsja, kapittelt Eppink diens buitenlands beleid als ’volstrekt overbodig’ zolang hij achter de Franse EU-diplomatie bleef aanhobbelen. We steunden blindelings Macrons kritiek op Trumps besluit de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verhuizen (Nederland had zich in de VN van stemming moeten onthouden, decreteert Eppink), wij zouden Midden-Europa dankbaar moeten zijn voor de grenshekken tegen migranten (‘daarmee beschermden zij de Nederlandse welvaartsstaat’) in plaats van Frans Timmermans te steunen in diens ‘strafexpeditie tegen Mitteleuropa’.

De drijfveer: weg met softe diplomatie, weg met Obama, leve de frisse harde aanpak van Trump.

Datzelfde Mitteleuropa keert terug in een latere column als reïncarnatie van het Habsburgse Keizerrijk, dat rondom de Oostenrijkse kanselier Sebastian Kurz, de hekkenzetter Viktor Orbán, en de Beierse Christlich-Soziale Union het Beleg van Wenen (1683) nog ‘vers in het geheugen’ draagt. Het is een restauratie die Eppink aanspreekt: Mitteleuropa heeft ‘de wil tot cultureel overleven die West-Europa heeft verloren’ en ‘Orban deed wat de Duitsers zelf hadden moeten doen’. Onnodig te zeggen wat: de migranten stoppen. Intussen is Sebastian Kurz alweer verleden tijd.

Nobelrpijs voor deep fake

Op 16 augustus 2017 hekelt de columnist het ‘strategisch geduld’ van Barack Obama met de bedriegers en bedreigers uit Noord-Korea en het inslikken van de rode lijn jegens de Syrische dictator Assad die gifgas had ingezet tegen de eigen bevolking.

Trump maakte meteen duidelijk dat hij niets moest hebben van dit soort appeasement en zette Kim Jong-un met fire and fury een pistool op het voorhoofd. Hij gokte daarbij op de medewerking van China, dat als opkomende wereldmacht ook steeds minder warme gevoelens voor de kleine lastige buurman koesterde. Achteraf een volslagen misrekening, maar een analyse die goed paste bij de diepere drijfveer: weg met softe diplomatie, weg met Obama, leve de frisse harde aanpak van Trump.

Op 5 juli 2017 leest Eppink ‘de welvaartsstaten van West- en Noord-Europa nogmaals de les dat zij weliswaar anti-Trump zijn, maar er voor hun stabiliteit en migratieproblemen beter aan zouden doen een grand bargain tussen Poetin en Trump over de toestand in de wereld te steunen. Lees: wat minder achter ‘de gevestigde media’ aanhollen, die onder aanvoering van CNN en de Democraten liever op een collusie tussen Poetin en Trump hameren. ‘Als er ooit een Nobelprijs voor fake news komt, is CNN absolute winnaar’, is het bijschrift.

Op 8 november 2017 viert Eppink een jaar Trump, die door de ’eenzijdige beelden’ van de gevestigde media wordt neergezet als loser die Amerika zal doen imploderen. Wie het laatst lacht, lacht het best, ademt de column, en de kop zegt het al: de media zullen de grote verliezers zijn.

Voor het laatst bewaren we de column twee maanden na de overwinning van Trump waarin de tevredenheid over zijn overwinning nog bijgekleurd wordt met een hoogst onsmakelijke uithaal naar diens voorganger Obama ‘een zondagskind dat zijn huidskleur inzette als handelsmerk met een bijgekleurde biografie’.

Brrr.