Bridget Jones-achtige stuntelacties doen het altijd goed. Hier vallen we meteen met onze neus in de boter als alleenstaande moeder Louise eindelijk weer eens een onenightstand beleeft met, blijkt daags erop, haar gloednieuwe baas. Getrouwd. Met een beeldschone vrouw, zo gaat dat. Tot overmaat van ramp raakt Louise ook nog eens dik bevriend met deze Adèle, en blijken ze meer gemeenschappelijk te hebben dan hun lusten voor dezelfde man: hevige slapeloosheid. Adèle geeft rare oefeningen om controle te krijgen over je dromen, inclusief droomdeuren waar je steeds doorheen moet. En dan treedt Louise opeens buiten haar lichaam en kan ze zowaar op stap als geest. Even lijkt het nog een hilarisch goede plot op te leveren, maar helaas, Pinborough gaat net een laagje te ver en de boel stort alsnog jammerlijk in. Begeleid door de wat aanstellerige campagne #WTHthatending en een ‘geheimhoudingsclausule’ waarmee de lezer zogenaamd moet beloven het einde niet te verklappen. Bij dezen. (Padu Boerstra)